هر چند طعم مرگ تلخ و ناگوار است شیرین شد وقتی که فرهادی به کار است @biekaran

اینجا دگر صحبت ز مال و منزلت نیست رنگ و نژاد و برتری، بر مصلحت نیست @biekaran

خاک سیه مأوای اهل ملک خاک است آرامگاه نوع بی آزار و پاک است @biekaran

انفاس جان برکف از آن باکی ندارند در تیرگی جز چشم نمناکی ندارند @biekaran

بر ظالمان هرگز نباشد مرگ مطلوب چون هست آغازی برای قهر محبوب @biekaran

بر مصلحت هرگز نمیگیرند آرام بی نام میمیرند و میگردند با نام @biekaran

هرگز نمیگردد حریص از زندگی سیر دلبسته میمیرد، ندارد هیچ تدبیر @biekaran

رحمت به روح آنکه راحت جان سپارد بی دغدغهبر خاک گورش سر گذارد @biekaran

«خوشه های مهتاب» +حمیده جاوید موسوی

از متنای خودمم بزارم؟

تمام وزنش را روی شاخه انداخت سفیدی توت ها هر لحظه بیشتر اشتهایش را بر می انگیخت درخت طاقت این ستم نداشت -قید توت هایش را زد و شاخه را رها کرد- شاخه شکست همراه با شاخه، دل درخت هم شکست جگرش سوخت به خود قول داد روزی برسد که آنقدر رشد کرده و بالا رفته باشد که دست هیچ انسان ستمگری به میوه هایش نرسد طفلک نمیدانست به وقت تنومند شدنش همین پسر امروز فردا تیشه به ریشه اش خواهد زد و کمرش را خواهد شکاند +بیکران هوای درختای توت رو این روزها بیشتر داشته باشیم رفقا(: @biekaran

خیلی دعا کنید... فردا امتحان ادبیات دارم... (((((: