eitaa logo
تبیین اسلام ناب/بیکران۲
34.9هزار دنبال‌کننده
1.2هزار عکس
1.4هزار ویدیو
15 فایل
راه ارتباطی @bikaraaanpv کانال اصلی @bikarran
مشاهده در ایتا
دانلود
🔴بی‌جناحی؛ فضیلت یا خلأ فکری!؟ با مرور فضای سیاسی این روزها به ادعایی برمی‌خوریم که با افتخار تکرار می‌شود: «من به هیچ جناح سیاسی تعلق ندارم». گوینده گمان می‌کند با این جمله استقلال و بی‌طرفی خود را نشان داده است. اما این جمله بیش از آنکه نشانه‌ی استقلال باشد، نشانه‌ی خلأ است. سیاست عرصه‌ی فکر و جهت است. کسی که می‌گوید به هیچ فکر سیاسی تعلق ندارد، در واقع می‌گوید برای پرسش‌های اصلی سیاست پاسخی ندارد: کشور را به کدام سو باید برد، با چه مبنایی و از چه راهی. چنین کسی چه سیاستمداری است؟ تعلق به یک فکر مشخص لازمه‌ی کنش سیاسی است و هرچه این فکر دقیق‌تر و جزئی‌تر باشد، بهتر. اگر کسی معتقد است فکرش بیرون از همه‌ی جریان‌های موجود است و حرف تازه‌ای دارد، راهش روشن است: تشکیلاتش را بسازد، حزبش را تأسیس کند و فکرش را به میدان بیاورد. اما کسی که نه فکر تازه‌ای را سامان داده و نه هیچ فکر موجودی را پذیرفته، در خلأ ایستاده است. او نمی‌داند چه چیزی را دنبال می‌کند و طبعاً به هیچ مقصدی هم نمی‌رسد. البته باید میان دو معنای «تعلق» تفکیک کرد. تعلق به معنای وامداری، زدوبند و وابستگی به منافع یک باند، آفت سیاست است و باید از آن دوری کرد. اما تعلق به معنای پایبندی به یک فکر و مبنای مشخص، شرط ورود به سیاست است. مشکل آنجاست که برخی برای فرار از معنای نخست، معنای دوم را هم کنار گذاشته‌اند و بی‌فکری خود را بی‌طرفی نام نهاده‌اند. پرسش اصلی برای هر کسی که خود را «بی‌جناح» می‌نامد این است که چه فکری را دنبال می‌کند و برای چه چیزی در میدان سیاست ایستاده است. تجربه‌ی سیاست نشان می‌دهد آن‌که به هیچ فکری تعلق ندارد، سرانجام ابزار فکر دیگران می‌شود. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
5.5M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
😊جوابشو بدم رفقا!؟😊 میگه مسلمین تو دنیا خونریزی کردند همیشه... ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
جواب شبهه ی مرکل.mp3
زمان: حجم: 2.3M
. ❌هزاران فرقه در دنیا هستند که با صلح کنار یکدیگر اند ولی مسلمین درحال خونریزی اند؟❌ +پاسخ های دقیق و کوبنده ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran
🔴محاسبات الهی؛ آنجا که کارشناسیِ مادی به حقیقت نمی‌رسد اخیراً نقل شد که رهبری خواسته بودند در برابر عهدشکنی آمریکا غرامت مطالبه شود و پاسخ داده شد که «آمریکا غرامت نمی‌دهد». تکیه‌گاه این پاسخ «علم و کارشناسی» بود. اما با مرور تاریخ انقلاب به نکته‌ای برمی‌خوریم که کمتر به آن توجه شده است. بارها همین «کارشناسیِ آکادمیک» حکم به ناممکن بودن کاری داده و همان کار با تکیه بر محاسبات الهی انجام شده و به نتیجه رسیده است. اگر آن روزها تصمیم با همین کارشناسان بود، امروز نه انقلابی در کار بود و نه آبادانی و خرمشهری. نخستین نمونه، خودِ انقلاب است. دی‌ماه ۱۳۵۶، کارتر در تهران ایران را «جزیره‌ی ثبات» خواند. همه‌ی محاسبات کارشناسیِ آن روز می‌گفت رژیمی با آن ارتش و آن پشتوانه‌ی آمریکایی سقوط نمی‌کند. امام در ۲۱ بهمن ۱۳۵۷ دستور داد مردم حکومت نظامی را بشکنند و به خیابان بیایند. هر محاسبه‌ی متعارفی آن را دستور به کشتار می‌دانست، اما فردای آن روز انقلاب پیروز شد. نمونه‌ی دوم، جنگ تحمیلی است. منطق کلاسیک نظامیِ بنی‌صدر می‌گفت «زمین بدهیم، زمان بگیریم» و تا ارتش آماده نشده، کاری نکنیم. امام فرمود حصر آبادان باید شکسته شود. چند ماه بعد، رزمندگانی که بسیاری‌شان آموزش آکادمیک نظامی نداشتند، حصر آبادان را شکستند و در سوم خرداد ۱۳۶۱ خرمشهر را آزاد کردند. کارشناسیِ مادی فقط تانک و توپ را می‌شمرد؛ ایمان و اراده‌ی ملت در هیچ جدولی جا نداشت. نمونه‌ی سوم، طبس است. در اردیبهشت ۱۳۵۹، آمریکا با پیشرفته‌ترین ارتش جهان برای آزادی گروگان‌ها به ایران آمد. در هیچ محاسبه‌ی نظامی، ایرانِ آن روز توان مقابله نداشت. اما طوفان شن عملیات را زمین‌گیر کرد. قرآن این محاسبه را پیش‌تر گفته بود: «وَلِلَّهِ جُنُودُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ». نمونه‌ی چهارم، استقلال علمی است. وقتی غرب از فروش سوخت ۲۰ درصد به رآکتور تهران خودداری کرد، کارشناسان می‌گفتند ساخت صفحه‌ی سوخت در کوتاه‌مدت ممکن نیست و باید شرایط طرف مقابل را پذیرفت. جوانان مؤمن این کشور با شعار «ما می‌توانیم» آن را ساختند. همین منطق در موشکی، ماهواره و سلول‌های بنیادی هم تکرار شد. نمونه‌ی پنجم، برجام است. کارشناسان و دیپلمات‌ها اطمینان می‌دادند که آمریکا به امضای خود پایبند می‌ماند. رهبری بارها هشدار دادند که به آمریکا نمی‌شود اعتماد کرد. اردیبهشت ۱۳۹۷، آمریکا از برجام خارج شد و حق با همان محاسبه‌ای بود که کارشناسان آن را «غیرکارشناسی» می‌خواندند. امروز هم تجربه‌ی تفاهم اسلام‌آباد همان درس را دوباره تکرار کرد. نمونه‌ی ششم، مقاومت منطقه است. در تابستان ۲۰۱۴، با سقوط موصل، کارشناسان از سقوط قریب‌الوقوع بغداد سخن می‌گفتند. حاج قاسم و یارانش با نیرویی که در هیچ محاسبه‌ای به حساب نمی‌آمد، داعش را در عراق زمین‌گیر کردند. در جنگ ۳۳روزه‌ی لبنان هم محاسبات رسمی از نابودی حزب‌الله سخن می‌گفت و نتیجه برعکس شد. ریشه‌ی همه‌ی این نمونه‌ها یکی است. کارشناسیِ مادی فقط متغیرهای محسوس را در محاسبه وارد می‌کند: پول، سلاح، جمعیت، تکنولوژی. اما محاسبات الهی سنت‌های الهی را هم در معادله می‌آورد: «إِن تَنصُرُوا اللَّهَ يَنصُرْكُمْ»، و «كَم مِّن فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ». این نگاه ضد علم نیست. علمی است که یک متغیر بزرگ‌تر را هم می‌بیند. از بدر تا خرمشهر، همین متغیر بزرگ‌تر بود که معادله را برگرداند. پرسش اصلی برای هر مسئولی که امروز به نام «کارشناسی» از مطالبه‌ی حق ملت عقب می‌نشیند این است که کارشناسی‌اش کدام متغیرها را می‌بیند و کدام را نمی‌بیند. تجربه‌ی چهل‌وچند سال انقلاب نشان می‌دهد هر جا به محاسبات الهی تکیه کردیم، پیش رفتیم؛ و هر جا محاسبات الهی را «غیرکارشناسی» خواندیم، عقب ماندیم. ✍حسین ابراهیمیان ✅تبیین اسلام ناب/بیکران۲👇 @bikarrran