《 نامرئی بودن 》

00:00 راستش خیلی جاها بوده که از اینکه نامرئی بودم خوشحال بودم ، حتی همین الانم اگه باهام مثل نامرئی ها رفتار بشه ناراحت نمیشم دیگه تقریبا خیلی جاها عادت کرده بودم که من برای دیگران هیچ وجود خارجیی ندارم و حتی اگه نباشم هم قرار نیست چیزی فرق کنه ولی این ادمای جدید...؛ اینا میدونن که من هستم ، میدونن که وجود دارم و با من گاهی مثل بقیه رفتار میکنن اما فقط کافیه چیزی باب میلشون نباشه اون وقته که من دیگه براشون مثل بقیه عادی نیستم ، و مشکل اینجاست که حتی نامرئی نیستم اونا بجای اینکه باهام مثل نامرئی ها رفتار کنن بهم یاداوری میکنن که میدونن وحود دارم ولی نمیخوان که باشم درواقع انگار با بلندگو در گوشم داد میزنن تو به راحتی فراموش میشی اخیرا حتی برام جایگزین هم گذاشتن اونقدری راحت و بدون مکث ادم جدیدی بجای من اومد بینشون که با خودم گفتم شاید از اول اونجا بوده و من فقط بودم که جاش خالی نباشه تا برگرده ولی از این به بعد چطور قراره پیش بره؟ به جز اینکه فراموشم کنن یا برام جایگزین بیارن کار دیگه ای هم میخوان بکنن؟ واقعا باید تحملشون کنم؟

You died And I didn't even cry

《 باغ بی جوانه ی من 》

- چرا با کوچکترین حرفش رنجیدی ؟ + چون صاحب ِکلمه زیادی برام ارزشمند بود .

00:00 و تو ای عزیز دفترچه‌ی خاطراتم...!

《 متفاوت 》

دوست ندارم از خودم بدم بیاد.

من از نویسنده ها میترسم.