اوضاع رو به راهی نیست! لطفاً امشب، ظهور را، بر همه‌ی حاجاتتان ترجیح بدهید. #اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج

که تو خدایی، حیّ لا یموت و ما دل‌مُرده ترین زنده‌های این دنیا..

به حق والاترین مخلوقاتت، اللهم عجل لولیک الفرج و نفس دوباره بده به دلامون.

آه، وطن، وطن، وطن.

پزشکیان یعنی عشق جنگ نکنید.

" هرکی میاد نمک به زخمم میزنه.. " آره عیونی، بعد تو هرکی میاد نمک به زخمم میزنه.. تو که میدونی، مگه نه؟ میبینی، میشنوی ؛ این نگاه‌های پر از پوزخندو، صداهای پر از کنایه‌ رو.. چرا بدون تو خودم نیستم؟ خودِ جسور بی‌پروای لجبازم.. کجا بُردی منو، چجوری منو از خودم گرفتی ؟ چجوری منو از خودم گرفتی که تیر حرفاشونو دیگه با پررویی از قلبم نمیکِشم بیرون و فقط اجازه میدم خونریزیش من رو به مرگ برسونه.. چجوری، فقط بگو چه جوری تونستی و بعدش من هیچی ازت نمیپرسم. جوابمو بده که مطمئن باشم اینجایی میبینی و هیچ کاری نمیکنی میبینی و سکوت میکنی میبینی و میذاری هر ثانیه یه لگد نثار قلبم بشه غرورمو فدات کردم، قلبم که خیلی وقت پیش واسه خودت فدا شده بود.. پس چرا، اگه اینجایی و هیچ‌کاری نمیکنی؟ بُردنم برات کاری نداره، داره؟ فقط دستمو بگیر و اسممو صدا کن، اسممو صدا کن و من می‌میرم برای همون یه کلمه و این مرگ رو تا هرجا که تو بخوای دنبال خودم می‌کِشونم.. اما نمیبری منو با خودت.. شاید منو نمیخوای دیگه، شاید نگاه از ما بهترون مستت کرده، شاید جز اسم اونو لایق صدا کردن نمیدونی که این همه مدته اون میم مالکیت لعنتیو نمی‌شنوم. میم مالکیتو نمی‌شنوم و از هر تعلقی خالیم جز تعلق به تو تعلق به خط خنده‌هات، به رگ‌های قلبت، به امتداد دستات وقتی که بین انگشتام چفت می‌شدن.. می‌شدن ؟ کاش بشن باز.. نمیبَری منو، صدام نمیکنی، نگاهتو خیلی وقته ندارم بغلم نمیکنی، چشمامو نمیبوسی، تار موهام سفید میشن بدون سرانگشتات.. نیستی و هر روز خالی‌تر می‌شم از تویی که تمام تعلق منی نیستی و این تنم زخمیه از هر نگاه و صدایی که ردی از تو نداره، نیستی و مرهمم نیست من آخرین مفقود زخمی‌ این جنگم که هیچ‌کس، حتی دکتری که دلباخته‌اش بود پیداش نکرد.. - بیست‌و‌هشتم بهمن ماه، چهارصدو..

ضمیمه شده به تیتر ~