من قبلا طرفدار شدید فانتزی بودم، نه اینکه الان دوست نداشته باشما، اتفاقا هم میخونم هم میخرم(حیحی)، ولی خب یه چیزی در موردش فرق کرده، داستانای من قبلا فقط فانتزی بودن، با اسمای خارجکی. چمیدونم مثلا الکس،مکس،مگی و... الان واقعا طرفدار کتابای درام ایرانی شدم... فانتزی نیست ولی جادوی قلمشون، تو رو وادار میکنه با هر خطش گریه کنی. فانتزی نیست، ولی ذات آدمها میتونه خیلی چیز ها باشه، یکی اژدهاست، همه رو میسوزونه، یکی دلقکه، همه رو میخندونه، یکی الفه، همیشه خندونه. خلاصه، به خودم اومدم که حالا دارم با اسامی ایرانی، فضای ایرانی مینویسم. به خودم اومدم و دیدم که حالا نوشتن برای من یه کار غریب نیست، مثل اینه که من دارم مردم کشورمو مینویسم، تک تکشون. مثل اینه که دارم زندگی میکنم، زندگی، داخل بعد هایی که چندان دور نیست، فقط به اندازه چند تا کلمه و یه نقطه. #دل‌نوشته

اون راننده اسنپی قاتله من می‌دونم برای همین هم داره باهامون مهربونانانانه رفتار می‌کنه که شک نکنیم

اومدم بگم خیلی خستم، یادم اومد الان پیر و جوون و نوجوون و بچه و بزرگش هم خستن.

راستیییی

درخواست بلاگر شدن رو تو بهخوان دادوممم

البته نمیره

امتحانای ما حضوری شد، جلسات مجلس حضوری نشد :/ ..

بیاباهمگریهکنیم

وضعیت خاورمیانه @ShitpostHome

هندزفریم پاره شد