تا که تو بشکنی قفس پر بکشم به سوی تو ...

بغل همدیگه

خانه دلتنگ غروبی خفه بود مثل امروز که تنگ است دلم پدرم گفت چراغ و شب از شب پر شد من به خود گفتم یک روز گذشت مادرم آه کشید زود برخواهد گشت ابری آهسته به چشمم لغزید و سپس خوابم برد که گمان داشت که هست این همه درد در کمین دل آن کودک خورد . آری آن روز چو میرفت کسی داشتم آمدنش را باور تو چرا باز نگشتی دیگر من نمیدانستم معنی هرگز را .

ریل گذاشتم بیاید ببینید،جوینم بشیددد 🕊

واقعا گریه