آینهٔ آبی ِتیزهوش ِمن؛ یه سال پر فشار ِتحصیلی بلخره تموم شد.. خسته نباشی؛ کلی زحمت کشیدی، تلاش کردی، درس خوندی، و امیدوارم به اون چیزی که حقته برسی.. سال ِخیلی قشنگی بود کنار ِتو؛ عمیقا عاشق امسال میمونم برای همیشه؛) - بمونه یادگاری از طرف آینت از پایان سال ِنهم, پیش ِتویی که قلب منی💙:)

با اختلاف، خالی ترین و نو ترین کتابم که هنوزم بوی نو بودن میده:

حااجی ارره🤣

هم هفتم هم هشتم هم نهم، همیشه زبان بوی نو بودنش تا اخر سال میموند🤣.

از یه جایی به بعد برگه های کتابام سفید موندن، هیچ یادگاری ای، مکالمه سرکلاسی، و.. توشون نوشته نشد...

+ ( :

جاست تفکر و‌ کاروفناوری!🤣🤣 ولی کاروفناوریم سفید تره، شاید دوتا صفحه‌اش رو نوشته باشم کلا🦥

‌

یچیزی بگم؟ من توی تابستون سال ۴۰۳ اومده بودم روی کاغذ یه نامه نوشته بودم از طرف خودم برای منی که به تازگی تیزهوشان قبول شده(: همبن چند وقت پیش داشتم جعبه هایی که توشون یادگاری نگه میداشتم رو نگاه میکردم، یهو این نامه رو پیدا کردم.. حقیقتا خیلی بهم کیف داد(: و به این فکر میکردم که.. خدارو واقعا شکر که روزی نرسید که من این نامه رو پیدا کنم و با اشک بخونمش و بگم "چرا نشد؟" ( :

ما تفکر نداریم ولی؛ فناوری و هنر و زبانم خیلی خالین و تازه🤣