زهرا سپرد تشنه نماند لب حسین

با دست شکسته خود دوخت پیرهن اما به دست شمر زحمتش به باد رفت

خرما نتوان خوردن از این خار که کِشتیم دیبا نتوان کردن از این پشم که رِشتیم بر حرف معاصی. خط عذری نکشیدیم پهلوی کبائر حسناتی ننوشتیم ما کُشتهٔ نفسیم و بس آوخ که برآید از ما به قیامت که چرا نفس نکُشتیم

افسوس بر این عمر گرانمایه که بگذشت ما از سر تقصیر و خطا درنگُذشتیم

تنها حرمی که روضه خون نمیخواد حرم رقیه‌س

آن تک سوار فاتح جنگ جمل علیست قرآن علیست حی علی عمل علیست