زندگی آدم‌ها مثل ستاره‌هاست. وقتی ناامید می‌شن یهویی می‌میرن و منفجر می‌شن و درون خودشون فرو می‌رن، در نهایت تبدیل می‌شن به یه سیاه‌چاله‌ای که پر از خلأ و فروپاشیه؛ سیاه‌چاله‌ای که امید و نور رو به درون خودش می‌کشه و به سیاهی تبدیلش می‌کنه.

چشمانش آسمانی کوچک بودند و من گم شدم لابه‌لای ستاره‌هایش که غافلانه، تمام جانم را به نور عشق آغشته کردند .

من تماشا کردنِ ستاره هارا فقط با تو دوست داشتم؛تو ناگهان رفتی و آسمانم بی ستاره شد!می‌شود برگردی و آسمان را با ستاره هایش به من بازگردانی؟البته، چه می‌گویم؟!بدون تو آسمان را می‌خواهم چه کار؟! تا تو نباشی، می‌خواهم زمین و آسمان روی سرم آوار شوند.باور کن، باور کن! ذره ای برایم ارزش ندارد...

کاش ستاره بودم، زیبا،درخشنده و دور، خیلی دور...

فکر کنم برای همیشه دلم واست تنگ میشه مثل ستاره ها برای خورشید در آسمان صبح؛)