امروز وقتی اون پیام "زیر بارون تو حرم امام رضا دعاگوتونم" رو مهدیس بهم نشون داد بی دلیل این نوحه تو ذهنم پلی شد:)))

هر چی میگذره بیشتر میفهمم چقدر به محرمش نیاز داشتم:)..

آدم‌ها بعد عبور از یک مرحله طاقت‌فرسا واردِ بی‌حسی و عمدتا تظاهر به خوب بودن می‌کنن؛اما جواب‌ها کوتاه‌تر و سکوت‌ها بلند‌تر از قبل میشه.ذهن برای دووم آوردن،صدا‌هارو کم میکنه،رنگ‌ها رو تبدیل به مشکی و احساسات رو در یک کشوی موقت سفید رنگ قفل می‌کنه...این کارو می‌کنه چون با وجود بی‌حسی و خستگی‌ش بتونه بهتر از پس زندگی بربیاد تا اینکه فروپاشی کنه و من بدجور تو این شرایط قفل شدم.

شد،شد. نشد میرم کربلا پیش عموم ابالفضل میزنم زیر گریه

شد،شد. نشد میرم رو به رو ضریحش داد میزنم تو رو جون رقیه:))

از این تنی که من میبینم عمویی برای رقیه در نمیاد:)..

ولی طرف مقابلم کسایی‌ان که ادعا می‌کنن به امام ها و پیامبرا اعتقاد ندارن و عملاً همه چیز به یه ورشون‌عه.