_

ادامه میراث انسانی، بسته به شنیده شدن صدایت نبود، بلکه به عاقل ماندنت بستگی داشت.

دوباره پشت میز نشست، قلم را در جوهر فرو برد و نوشت: به آینده یا گذشته، به زمانی که اندیشه آزاد است و آدم‌ها با یکدیگر متفاوتند و تنها زندگی نمی‌کنند _ به زمانی که حقیقت وجود دارد و شده را ناشده نمیتوان کرد: از دوران یکنواختی، انزوا، پیشوای بزرگ و دوگانه اندیشی _ سلام!

به نوشتن ادامه داد: جرم اندیشه به مرگ نمی‌انجامد. جرم اندیشه خود مرگ‌ است.

خودش را مرده به حساب آورد.

با خود فکر کرد که سوزناکی متعلق به زمان قدیم است، وقتی که هنوز خلوت و عشق و دوستی وجود داشت و اعضای خانواده، بی‌آنکه نیازی به دانستن دلیل داشته باشند، کنار یکدیگر می‌ماندند.

امروزه، ترس و نفرت و درد وجود داشت ‌و نه جایی برای شکوه شادی بود و نه ژرفنای غم.

اهل دنیا سوارانی در خواب مانده‌اند که آنها را می‌رانند.

_ آیا دین جز عشق است؟

غم‌ها را نمی‌توان کم کرد، باید خودت را زیاد کنی.

نیامدی، دیر شد...

نگاه کن که غم درون دیده‌ام چگونه قطره قطره آب می‌شود