انفجار ابرتورم در راه است؟ امروز یکی از چهره‌های نزدیک به همتی گفته دلار روی ۲۳۰ تا ۲۳۲ هزار تومن یک گیر اساسی داره؛ اگر این عدد رد بشه، وضعیت نامشخص خواهد بود. کدام آدم عاقلی وسط این وضعیت، علنی سیگنال فروپاشی و ابرتورم می‌ده؟ این حرف‌ها تصادفی نیست. دارند زمینه‌سازی می‌کنند برای انفجار اقتصادی. ارز فقط یکی از عامل‌هاست. وقتی از رئیس‌جمهور تا مشاوران و چهره‌های نزدیک به دولت، خودشان آستانه بعدی را علنی اعلام می‌کنند، در واقع سیگنال گذار از درد (تورم) به فروپاشی (ابرتورم) می‌دهند. این سیگنال، سیگنال شورش است. ابرتورم یک حادثه طبیعی نیست. نتیجه مجموعه‌ای از تصمیم‌ها و سیگنال‌هایی است که فروپاشی را به‌عنوان مرحله بعدی، عادی‌سازی می‌کند. @Booltan

سعید لیلاز: تمام شواهد نشان می‌دهد که مجدداً رویکرد اقتصادی، ایجاد آشوب در ایران، ایجاد بی‌ثباتی چه اجتماعی چه اقتصادی در ایران و در کنارش استفاده از ابزار نظامی رویکرد آن‌هاست الان. به نظر من خود جنگ ۴۰ روزه در ادامه اتفاقاتی بود که تحت عنوان تراستی‌ها الان ایرانی‌ها می‌شناسند. یعنی عامل اصلی این جنگ تا حد زیادی اون‌ها هستند. @Booltan

تصاویر زنده از تنگه هرمز؛ صف کشیدن نفت‌کش‌ها در انتظار صدور مجوز عبور از سوی سپاه پاسداران @Booltan

محسن آزادی با لودر از روی حسن روحانی رد شد. 🔹️میگه من حاضر نیستم حتی اسمتم به زبون بیارم @Booltan

مدیرعامل ایرنا در دولت شهید رئیسی در خصوص صحبتهای حسن روحانی نوشت: مخاطب این حرفها نه مردم ایران هستند نه مسوولینش. این حرفها مصرف خارجی دارد؛ پیام مستقیمی است به کاخ سفید که اگر شریک ایرانی میخواهی من هستم. برنامه ات اگر روی کار آوردن دولت وابسته بود روی من حساب كن. پ.ن:لازم به ذکر است حسن روحانی در سخنان اخیر خود سخنانی را بر زبان آورد که بیش از همه باید آن را تدارک یک جریان خاص برای تحمیل جنگ جدید بر کشور ارزیابی کرد. @Booltan

بنی‌صدر کم شانس بود چون هاشمی مجلس را تعطیل نکرد @Booltan

مهم / بعد از استفاده کامل از این دستمال کاغذی ، حالا جنازه این مهره سوخته بیش از زنده‌اش می ارزد ... شبکه کودتا ، قطار ترمز بریده دلار را بسمت مردم هدایت کرده ، حالا بهترین محرک ، برای خیزش وحوش سلطنت‌طلب در داخل چیست ؟ @Booltan

«از تنگه هرمز تا بنزین شبانه، سیاستِ تسلیم؛ پاشنه آشیلِ امنیت ملی و کاتالیزورِ فتنه» در سپهر ژئوپلیتیکِ غرب آسیا، جایی که موازنه قوا نه بر پایه تفاهم‌نامه‌های کاغذی، که بر مبنای «اقتدارِ سخت» و «بازدارندگیِ فعال» تعریف می‌شود، هرگونه چرخش به سمتِ گفتمانِ انفعال، نه یک انتخابِ دیپلماتیک، که یک خطای استراتژیکِ نابخشودنی است. جریانِ تکنوکرات و غرب‌گرایی که امروز در بدنه دولت و لایه‌های تصمیم‌ساز کشور رسوخ کرده است، با نادیده گرفتنِ منطقِ حاکم بر جهانِ آشوب‌ناکِ امروز، در حال بازتولیدِ همان الگوی «توافق‌محورِ» ناکارآمدی است که پیش‌تر، فرصت‌های راهبردی کشور را در سایه خوش‌خیالیِ به دستاوردهای برجامِ ننگین به باد داد. این نگاه که امنیتِ ملی را با ابزارهای کلاسیکِ غربی گره می‌زند، اینک در حال تبدیل شدن به پاشنه آشیلِ ایران اسلامی است. اصرارِ طیفِ مدعی اصلاحات بر «تنش‌زداییِ یک‌جانبه» و زمزمه‌هایی که تنگه هرمز را نه به عنوان «اهرمِ قدرت»، بلکه به مثابه «مانعی در برابر تجارت جهانی» می‌بیند، نشان‌دهنده یک بحرانِ هویتی در فهمِ مؤلفه‌های قدرت است. وقتی «روحانی» و هم‌قطارانش با ادبیاتی هم‌راستا با واشینگتن از لزوم باز بودنِ بی‌قید و شرطِ گلوگاهِ انرژی جهان سخن می‌گویند، در واقع در حالِ «خلعِ سلاحِ استراتژیک» کشور در برابر فشارهای نظام سلطه هستند. این رویکرد، دقیقاً همان پالسِ ضعفی است که دشمن را در تداومِ فشارها و تحریم‌ها گستاخ‌تر می‌کند. تحلیلگرانِ واقع‌بین به خوبی می‌دانند که در جنگِ اراده‌ها، هرگاه شکافی در صفوفِ داخلی مشاهده شود، دشمن بلافاصله از آن برای افزایشِ هزینه کنشگریِ ایران بهره‌برداری می‌کند؛ دقیقاً همان‌طور که در پرونده هسته‌ای دیدیم چگونه با اصرار بر تعهداتِ یک‌جانبه، «پیروزیِ مطلقِ میدانی» را به «خسارتِ محضِ دیپلماتیک» بدل کردند. در کنار این کج‌روی‌های سیاسی، سیاست‌گذاری‌های اقتصادی دولت در حوزه انرژی، فراتر از یک سوءمدیریتِ عادی، اکنون به یک «محرکِ امنیتی» تبدیل شده است. اقدامِ چراغ‌خاموش در گرانی بنزین و تقلیلِ سهمیه‌ها—آن هم در شرایطی که دونالد ترامپ با صراحتِ تمام، بر «ایجاد ناآرامی و شورش» به عنوانِ راهبردِ نهایی برای ضربه به ایران تأکید دارد—حاکی از یک بی‌خردیِ غیرقابل‌توجیه است. این اقدامات که دقیقاً در نقطه تلاقی با برنامه‌های جنگ شناختی دشمن قرار گرفته، این شائبه را تقویت می‌کند که یا دولت، به دلیلِ عدمِ اشرافِ اطلاعاتی، در زمینِ بازیِ دشمن قدم می‌زند، یا با نوعی تجاهل، در حال «بسترسازی برای فتنه» است. بازی با معیشتِ مردم در چنین شرایطِ حساسی، نه فقط یک خطای اقتصادی، که «دهن‌کجی به امنیت ملی» است. نکته قابل تأمل اینجاست که همین طیف، در حالی که خود بانیِ بسیاری از این گره‌های کورِ اقتصادی و دیپلماتیک هستند، با یک فرافکنیِ سازمان‌یافته، تلاش می‌کنند مسئولیتِ شکست‌های خود را به گردنِ ارکانِ حاکمیتی و نیروهای مسلح بیندازند؛ همان‌هایی که با صلابت، پرچمِ عزتِ ایران را در دریاها و مرزها برافراشته نگاه داشته‌اند. حقیقتِ امر این است که راهبردِ «تنش‌زداییِ حداکثری» نه تنها به رفاهِ عمومی نینجامیده، بلکه کشور را به سمتِ یک «لیبی‌شدنِ تدریجی» سوق می‌دهد؛ جایی که با نفوذِ عواملِ بیگانه در لایه‌های اجرایی، قدرتِ موشکی و منطقه‌ای—که تنها ابزارهای بازدارنده در برابر تجاوز هستند—به‌تدریج قربانیِ وعده‌های نسیه دشمن خواهد شد. ایران اسلامی، نیازمندِ «حکمرانیِ مقتدرانه» است، نه «وکالت‌داری برای غرب». کسانی که با شعارِ «صداوسیمای ملی» به‌دنبال تضعیفِ تنها نهادهایِ مقاومت‌گر هستند، باید بدانند که کاسه صبرِ ملت، که از بازی با معیشت و امنیتش لبریز شده، دیگر تحملِ چنین جفاهایی را ندارد. وقت آن است که به‌جایِ «تسلیمِ پنهان»، رویکردِ «اقتدارِ صریح» اتخاذ شود. دستگاه‌های قضایی و نظارتی، نه به‌عنوان یک وظیفه، بلکه به عنوان یک تکلیفِ شرعی و ملی، باید بساطِ این «الیگارشیِ غرب‌گرا» را که امنیتِ کشور را با سیاست‌های نابخردانه به بازی گرفته است، جمع کنند. تاریخِ این سرزمین نشان داده است که هرگاه به «عقلانیتِ انقلابی» تکیه کرده‌ایم، پیروز شده‌ایم؛ و هرگاه به «وعده‌های دشمن» دل بسته‌ایم، چیزی جز خسارت عایدمان نشده است. این بازیِ خطرناک با بنزینِ آشوب‌ساز و دیپلماسیِ تسلیم، باید فوراً پایان یابد. @Booltan