من همیشه روی «خب ما انسانیم» تأکید دارم و این مصرعِ «آدم است و سیب خوردن، آدم است و اشتباه» رو زیاد تکرار می‌کنم. ولی الان فکر می‌کنم نباید انسان بودن رو برای هر خطا و کوتاهی‌ای وسط بکشیم و ازش عذر بسازیم. درسته که انسان خطاپذیره، اما دقیقاً چون انسانه، عقل و اختیار و مسئولیت هم داره. باید بدونه، یاد بگیره، تلاش کنه و تا جایی که می‌تونه گناه نکنه. و اگر هم لغزید، مسئولیتش رو بپذیره و اصلاحش کنه. انسان بودن توضیح خطاست، نه توجیه خطا. و متاسفانه من همیشه انسان بودن رو توجیه خطا و ندونستن‌ها می‌دونستم.

‌همچو آدم زلّتَش عاریه بود لاجرم اندر زمان توبه نمود

هر کسی از ظن خود شد یارِ من، از درون من نجُست اسرارِ من. -مولوی.