درون هر آدمی توانایی‌هایی هست که هیچ آدم دیگه‌ای، حتی ممکنه خودش هم اونهارو نفهمه. دوست داشتم می‌تونستم توانایی‌های آدمهارو ببینم و بعد یه دفتر باز می‌کردمو هر آدمی که بهم مراجعه می‌کرد توانایی‌هاشو بهش می‌گفتم تا بفهمه باید کدوماش رو محکم و دودستی بچسبه و کدومارو بریزه دور.

مثلا عزیزم تو فقط تو هنر موفق میشی، ۵سال از عمرتو پشت‌کنکور پزشکی هدر نده، عزیزم روزمره‌ی تکراری پژمرده‌ات می‌کنه، کارمندی رو ول کن، موفقیتت تو فلان چیزه برو بچسب بهش، عزیزم تو تحلیل داده بینظیری، بلاگری رو ول‌کن برو فلان مهارتتو تخصصی دنبال‌کن و.. . اینجوری دیگه نه عمر جوونی هدر می‌رفت، نه آدمها مدام سرگردون بودن.

ذهنمون اسیر توقعات قلمی شده. اینجوری که هرکدوممون تو ذهن خودش وقتی فردیو می‌بینه که مطابق با فلان تحلیل روان‌شناسی رفتار نمی‌کنه، سریع یه اختلال بهش نسبت میده. درحالی که خطا و اشتباه کردن جزئی از زندگی هرآدمیه، باید دست از سنجش و مقایسه برداری و یسری جاها صرفا اشتباهات دیگرانو بپذیری و هضم کنی. نه که هی با ترسیم استانداردو آرمان، مدام توقع‌تو ببری بالا و با هر اشتباه دیگران پراز نااُمیدی و ناراحتی شی.

شماهم ببینید از سفارش شمع‌های امروز✨

سربسته بگم از رفتن و اومدن آدمهای مختلف به خونمون خسته شدم و دوست دارم سرمو بکوبم به دیوار. دوست دارم بشه یه روزی که بیام رو این پیام ریپلای بزنم بگم وای راحت شدم. تموم شد. خلاصِ خلاص. گرچه هنوزم نتونستم رو پیام قبلی ریپلای بزنم و بگم همچی آروم و راحتتر شده، اما امیدوارم حداقل ریپلای زدن رو این پیام مثل قبلی انقد دور و دیر نشه.

عاشق آدمایی‌ام که بلدن چجوری مسیر گفتگو رو هدایت کنن. حرف زدن باهاشون یجوریه که نه احساس می‌کنی فضا خیلی خشک و بی‌روحه، نه خیلی داغ و صمیمی، نه خیلی طولانی و کش‌دار می‌شه که حوصلت سر بره، نه خیلی کوتاه و خلاصه که از پیام دادنت پشیمون شی و فکرکنی چقد آدم سردیه.

دیشب با یه اینجور آدمی صحبت کردم و جالب اینجا بود که اون آدم دانشجوی رشته‌ی ادبیات بود. نمیدونم رشته‌اش ربطی به تبحرش تو هدایت گفتگو داشت یا نه اما لذت اون صحبت هنوزم زیر دندونمه لعنتی.

/- یکبار برای همیشه ‌ برای انجام یه‌سری کارها از یه تایمی به بعد دیره. × تو یه تایمی، تُو یه‌سری امتیازات داری که تو آینده ممکنه نداشته باشی‌ش، اما نداشتن اون امتیازات، به معنای "دیر شدن" نیست. +

یه سری وقت‌ها هست که تایم های تفریحاتتو می‌بخشی و میذاری روی کارت یا درست، اینجور مواقع یهو ممکنه از دورن خالی کنی و خسته و ناامید شی، اما همه‌ی اینا موقته، مهم اینه که بالاخره یه روزی نتیجه‌اش لباسِ خستیگو از تنت می‌کَنه.

به لحاظ جسمی احتیاج دارم صبحا موقع صبحونه جای شکر تو چای شیره‌ی تریاک حل کنم تا شبا انقد از دردِ کمر و گردن، پهلو به پهلو نشم، به لحاظ روحی‌ام شبها احتیاج دارم موقع خواب یکی برام کتاب بخونه که خوابم ببره. هیچکدوم از این دو ربطی بهم ندارن، متوجه‌ام، ولی من واقعا برای شروع روزهام و پایان شبهام به این دو مورد نیاز دارم.

سوءاستفاده‌ی خواهرانه.

من نمیدونم جایی نون له کردم، قرآن مدرسمو پرتاب کردم، عکس امامارو تو کتاب واسشون چشم ابرو و سیبیل کشیدم، نمیدونم چیکار کردم که مشهد و کربلارو دوسه‌ساله از عمق وجودم می‌خوام، اما این بزرگوارا راه نمیدن منو به شهرشون.