همیشه‌ و در هرحالتی به آدمها ارزش عاطفی دادن درست نیست. خودم جزو اون دست از آدمام که اگه یکی درمورد خودش چیزِ منفی‌ای بگه، از اعماق شناختم نسبت به اون آدم یه چیزِ مثبتِ درگیر با اون موضوع درمیارم تا اثرِ اون حرفِ منفی رو خنثی کنم. درصورتی که این ارزش دادنه، انگیزه‌ی تغییر و اصلاح رو ناخواسته ازشون می‌گیره و باعث می‌شه تو همون وضعیتی که دارن باقی بمونن.

این ارزش دادنِ شاید در ظاهر محبت‌ باشه، اما در باطن یه جور ظلم در حقِ اون فرد. احساس اون زمانِ اون آدمو باید درک کرد، اما حقیقتی که وجود داره رو انکار، نه.

کاش مثل بچگی‌هامون که چشمامونو محکم روهم فشار می‌دادیم و با تمام وجود دعا می‌کردیم همه‌چی درست بشه‌ و واقعا هم می‌شد، مسائل و مشکلات الانمونم خیلی ساده با یه چشم بهم فشردن و دعا کردن حل می‌شد.

طاعون به اندازه‌ی ویروس زامبی هیجان انگیز نیست. دلم می‌خواست شبیه واکینگ دد ویروس زامبی شیوع پیدا می‌کرد، تو کوله‌ام چندتا غذای کنسری و پتو و کتاب و لباس می‌چپوندم، دوسه تا دوست مثل کارول و دریل و مگی پیدا می‌کردم و تا جایی که می‌شد مسافرت می‌کردیم و برای بقا می‌جنگیدیم. طاعون چیه آخه.

#ناشناس https://eitaa.com/bright_nights/2985 دنیایی به شدت مزخرف بود تامام شو🫠 - و هست، ولی راستش من اگه تو این دوره از دنیای مزخرف به‌دنیا نمیومدم حسرتِ زندگی آخرالزمانی می‌موند به دلم.