وقتی مینویسی و کلماتت با ترکیب همدیگه معنا پیدا میکنن و متولد میشن، حس میکنی انگار خودتم همراه با کلمات معنا پیدا میکنی و زنده میشی و یه جون تازه میگیری.
رو افکار و احساساتت کنترل نداشته باشی کنترلش رو یکی دیگه به دست میگیره و درِ روحت باز میشه برای هرچیز چرکی که ردِش ممکنه با هیچ صابونی پاک نشه. پس بهتره قبل از اینکه کسی یا چیزی افسارِ افکار و احساساتتو به دست بگیره، خودت کنترل کردن رو یاد بگیری تا مجبور نشی با صابون بیفتی به جون خودت و روحت و زندگیت برای پاک کردنِ کثیفیهایی که از طرف بقیه بهت وارد شده.
وجود مامان تو خونه، شبیه رابطهی آدم با اکسیژنه. زمانی متوجه میشی چقدر دوسش داریو میمیری واسش که فقط یه روز خونه نباشه، اون روز انگار درو دیوارِ خونه بهت هجوم میارن و قفسهی سینهات سنگینه سنگین میشه.
"خوشحالی کردن" رو بلد نباشی حتی اگه دلیلی برای غمگین بودن نداشته باشی ممکنه احساس کنی همهچیز اونجوری که باید خوب باشه، نیست. شرایط و وضعیت مطلوب تاحدی روی حال و هوای آدم تاثیر گذارن، باقیش وصل میشه به درونت.
قلک هرچی پرتر، صداش کمتر. همیشه با خودم تکرار میکنم برای هر موضوع کوچیک یا بزرگی سعی کن زیاد واکنش نشون ندی، گریه نکنی، روانتو بهم نریزی، حرص نخوری، صداتو بالا نبری، شلوغ بازی درنیاری و..تو قراره دوسال دیگه مادر/پدر شی، سعی کن اون آدمی باشی که با خونسردی تمام مشکلات رو در سکوت سروسامون میده، نه اونی که با سروصدا از خودش درمقابل بقیه یه آدم ضعیف و عصبی و ناسازگار میسازه.
شبهایروشن-
«پدرم هم همینطور بود. محبتش را نه باکلام که با عملی یا شیئی نشان میداد. اگر کسی نمیشناختش فکر می
«اون میدونه چه آهنگی رو دوست دارم، حتی قبل از اینکه اونو بشنوم. اون میخنده، قبل از اینکه به آخر جوک برسم. جایی رو سینهش هست -درست زیر گلویش- که باعث میشه بخوام اون درها رو برام باز کنه.» -النور و پارک