روزی روزگاری، خفاشی دو سر داشت لنگ لنگان از مدرسه به سوی خانه اش میرفت
در راه، خرِ پلیدِ شاخ دار اورا دید و با خود فکر کرد:«اگر بتوانم اورا با خود به خانه ام ببرم میتوانم به راحتی آن را یک لقمه چپ کنم» و سپس جلو رفت و با خفاش دو سر شروع به احوالپرسی کرد و خفاش که اورا نمیشناخت مانند گاو به خر زل زده بود تا زودتر بگوید از او چه میخواهد. خر پلید که دید نقشه اش خوب پیش نمیرود، سریع رفت سر اصل مطلب:«خفاش عزیز، تو من را نمیشناسی اما من تورا میشناسم، با هم یک نسبت فامیلی دور داریم. برای همین دلم میخواهد تورا به مهمانی دعوت کنم. من دیروز یک گرگ سم دار شکار کرده ام و اگر دلت میخواهد با من بیا تا آن را با هم بخوریم» و خفاش دو سر که میخواست زودتر به خانه اش برود و استراحت کند و حوصله دوست و فامیل را هم نداشت، سرِ سمت چپش به سرِ سمت راست نگاه کرد و گفت:«چقدر زر میزنه» و سر سمت راست آن را تایید کرد. سپس خفاش دوسر، به سوی خانه اش پرواز کرد و رفت، و خر پلید که ضایع شده بود، علف های زیر پایش را چید تا سوپ علف بپزد و از گشنگی نمیرد.
نتیجه اخلاقی: مثل خفاشِ دوسر باشید، با هر خری به خانه اش نروید.
#اِدی_قصه_گو
_
ادی تو رکورد منم تو چرت و پرت گویی زدی🤣
لعنتی پیامت مال ساعت ۸ صبحه
چجوری تو این ساعت این همه سمگویی کردی من موندم
ولی خب نتیجه ی اخلاقیش قشنگ بود لذت بردم
