بیاید از انواع مدار شروع کنیم
مدار های ماهواره ها از نظر ارتفاع میتونن فواصلی از چند صد کیلومتر گرفته تا چند هزار کیلومتر رو شامل بشن. قوانین گرانش حکم میکنه که هرچقدر مدار یه ماهواره نسبت به زمین دورتر باشه، سرعت حرکت اون به دور زمین هم آهسته تر میشه. برای مثال ابزار هایی مثل شاتل های فضایی تو مدار های نزدیک به زمین یا LEO قرار میگرفتن و هر ۹۰ دقیقه یک بار زمین رو دور میزدن؛ درحالی که ماهواره هایی که تو مدار های متوسط و در ارتفاعی در حدود ۲۰ هزار کیلومتری قرار دارن، هر ۱۲ ساعت یه بار زمین رو دور میزنن. تو ارتفاع دقیقا ۲۵۷۸۶ کیلومتری از سطح زمین، ماهواره ها دقیقا هر ۲۳ ساعت و ۵۶ دقیقه یک بار زمین رو دور میزنن؛ یعنی همون مدتی که طول میکشه زمین یه بار دور خودش بچرخه یا یه شبانه روز زمینی. ماهواره ای که تو این مدار قرار داشته باشه همیشه موقعیتش رو نسبت به سطح زمین حفظ میکنه و از روی زمین همیشه تو یه نقطه از آسمون دیده میشه. این مدار های رو به نام مدار های زمینثابت یا زمینآهنگ میشناسن. فضاپیماهایی که تو مدار های بیضوی قرار میگیرن در بخشی از مسیر خود تا فواصل دورتری از زمین دور میشن و سرعت حرکت اونا در بخش های مختلف مسیرشون به دور زمین متفاوته.
Ρόζι του Απόλλωνα
بیاید از انواع مدار شروع کنیم مدار های ماهواره ها از نظر ارتفاع میتونن فواصلی از چند صد کیلومتر گرفت
تمایل مداری (زاویه ای که صفحه ی مداری ماهواره با خط استوای زمین میسازه) یکی دیگه از شاخص های مهم به شمار میره. اغلب ماهواره ها بر فراز استوای زمین، سیاره ی ما رو دور میزنن و یا انحراف ریزی نسبت به استوای زمین دارن و تنها از فراز عرض های جغرافیایی محدود و نزدیک به استوا گذر میکنن. مدار های دارای انحراف بسیار بالا مثل مدار های قطبی به ماهواره ها اجازه میدن خودشونو تا فراز عرض های بالا و نواحی قطبی برسونن و بتونن با گردش زمین به دور خود تقریبا از فراز کل سیاره ما عبور کنن. مدار های قطبی خورشیدآهنگ، به آرومی تمایل مداری خودشونو تغییر میدن تا بتونن همیشه زاویه ی بین ماهواره، زمین و خورشید رو ثابت نگه دارن.