تا الان بیش از ۱۰ ایستگاه فضایی به مدار زمین فرستاده شدن. نخستین اونا ایستگاه روسی سالوت ۱ بود که تو سال ۱۹۷۱ در مدار زمین قرار داده شد و به قدری کوچیک بود که میشد اونو به صورت یک جا و سرهم شده به مدار فرستاد؛ در عین حال اونقدر جادار بود که بتونه سه خدمه رو تو خودش جا بده. تنها یه گروه خدمه توش به مدت ۲۸ روز اقامت کردن. دومین ایستگاه فضایی متعلق به آمریکایی ها بود و اسکای لب نام داشت و از سال ۱۹۷۳ تا ۱۹۷۹ در مدار زمین باقی موند. نخستین گروه خدمه برای مدت ۲۳ روز توش اقامت کردن و دو گروه خدمه بعدی به ترتیب ۵۹ و ۸۴ روز در اون سپری کردن. در فاصله سال های ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۱، پنج ایستگاه سالوت دیگه به فضا فرستاده شد و تعداد خدمه هایی که از این ایستگاه استفاده میکردن به طور چشمگیری افزایش پیدا کرد و در عین حال این خدمه ها برای مدت طولانی تری تو فضا باقی موندن. هفتمین و آخرین سالوت و یا سالوت ۷ از ۱۹۸۲ تا ۱۹۹۱ در مدار زمین بود و در کل به مدت ۸۱۶ روز میزبان فضانوردان بود. هر دو سوی این ایستگاه دریچه های الحاق وجود داشتن؛ الحاق موفقی که با کمک این دریچه ها صورت گرفت راه رو برای نوعی دیگه از ایستگاه های فضایی باز کرد که امکان تکمیل اونا تو فضا وجود داشت(🌟).
Ρόζι του Απόλλωνα
تا الان بیش از ۱۰ ایستگاه فضایی به مدار زمین فرستاده شدن. نخستین اونا ایستگاه روسی سالوت ۱ بود که تو
🌟:: به جز ایستگاه های اسکایلب و سالوت و میر و ایستگاه بینالمللی که مفصل راجبشون صحبت خواهم کرد، چینی ها هم دو ایستگاه فضایی با نام تیانگوگ ۱ و ۲ در مدار زمین قرار دادن. همچنین بخش خصوصی نمونه هایی مثل ایستگاه های بادشونده ی جنسیس رو در مدار قرار دادن.
نخستین ایستگاه فضایی کاملا موفق، ایستگاه فضایی میر بود که تقریبا به طور پیوسته و بدون وقفه از فوریه ۱۹۸۷ تا ژوئن ۲۰۰۰ میزبان فضانوردان بود. این ایستگاه فضایی متعلق به شوروی در مدار زمین و با اضافه کردن قطعاتی به بخش اصلی ماژول زیستی در فاصله ی سال های ۱۹۸۶ تا ۱۹۹۶ ساخته و تکمیل شد. در آخرین مرحله این ایستگاه از ۷ بخش یا ماژول تشکیل شده بود که فضاهای زندگی و کار رو برای فضانوردان فراهم میوردن. به طور دائم گروه های سه نفره ای از فضانوردان بر عرشه اون حضور داشتن اما این ایستگاه قابلیت میزبانی از ۳ فضانورد مهمان هم داشت.
در فاصله ی ژانویه ۱۹۹۴ تا مارس ۱۹۹۵ این ایستگاه خانه ی والری پولیاکو بود که رکورد طولانی ترین اقامت دائم و پیوسته در فضا رو به خودش اختصاص داد. ابزار اصلی نقل و انتقال به ايستگاه میر فضاناو های سایوز و ناوهای بدون سرنشین پروگرس بودن. همچنین در فاصله ی سال های ۱۹۹۴ تا ۱۹۹۸ یازده شاتل فضایی هم به ملاقات میر رفتند و بهش الحاق شدن. میر در نهایت از مدار خود به طور کنترل شده خارج و هنگام ورود به جو زمین در اون سوخت.