صبر کن باران بگیرد میروم یا که پایم جان بیگرد میروم صبر کن من بغض دارم اندکی گریه ام پایان بگیرد میروم میروم با قلب جامانده ولی اندکی مهلت بده با جان خسته میروم یاد چشمانت میافتم گهگدار آسمان امشب ببارد میروم کاش هرگز نشود قسمت تو حال بدی صبر کن، باران بگیرد میروم

نه تبسم، نه اشاره، نه سوالی، هیچ چیز عاشقی چون من فقط او را تماشا می‌کند !.

هر موقع با چشم باهاش حرف زدی بدون دوتاتون عاشق همین.

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکند بلبل شوقم هوای نغمه خوانی می کند

مى‌رسد روزى که بى‌مَن لحظه‌ها را سر کنى مى‌رسد روزى که مرگِ عشق را باور کنی...

مى‌رسد روزى که تنها در کنارِ عکسِ من شعرهـاى کهنه‌ام را مو به مو از بَر کُنى

"حالِ بحران زده‌ام معجزه میخواهد و بس..."

گفتی ز سرت فکر مرا بیرون کن! جانا سَرَم از فکر تو خالیست..دلم را چه‌کنم؟

توی‌ یک‌ شعر نوشتم‌ که‌ نرو میمیرم‌ ؛ خواندش و خنده‌‌کُنان‌ گفت‌: الهی‌ چه‌ قشنگ!

-

سخت‌است به اجبار به جمعی بنشینی وقتی دلت از عالم و آدم زَده باشد...

نمیدانم چه رازی خفته در چشمان زیبایت... که عاقل سمت چشمت میرود، دیوانه می‌آید!