دربارهٔ فراخوان رضاصهیونیستِ عقب‌موندهٔ پهلوی! عزیزان، اینو بدونید که شرایطِ امروز دیگه مشابه ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه نیست که نیروهای امنیتی بخاطر تفکیک قائل شدن بینِ معترض و فریب‌خورده؛ با عامل موساد اجازهٔ برخورد قهری نداشته باشن. شرایطِ امروز یک شرایط کاملا جنگیه! وقتی پهلویِ موسادی در فراخوانش صحبت از این می‌کنه که «با تجهیزاتِ کامل برای مقابله با نیروهای امنیتی به میدان بیاین؛ نه به قصد تظاهرات» یعنی فراخوان دادن به هسته‌هایِ منافقین مسلح! بدونید هرکسی با فراخوانِ این خدنگِ دشمن به خیابان بیاد؛ در دستهٔ دشمن جای می‌گیره. و دقیقاً همون برخوردی باهاش خواهد شد که با دشمنِ صهیونی-امریکایی می‌شه. در دی‌ماه سرها بریدن و ادم‌ها کشتن و مغازه‌ها و منازل و مساجد آتیش زدن و بدن‌ها سوزوندن؛ برای چنین روزی. که برای بمبارانِ کشور توسط امریکا و اسرائیل اینطور تیتر بزنن: «کمک رسید!» کمک‌هاشونم دیدیم! بدونید هر پیاده‌نظامی که به هر نحوی با فراخوانِ این عملهٔ موساد همراهی کنه؛ «دشمنه.» تمام. البته اگه جرات کنه مادامی که ما «مردم» در خیابان هستیم؛ پاش رو فراتر از گلیمِ خودش بذاره!

تو در مرزِ «قدرت» شدنی؛ اگه نه که تمامِ جهان با تمام ابزارهاش علیهِ تو تجهیز نمی‌شد...

«نفْسِ امتحانِ ولایت‌پذیری.» نقل به مضمون از صحبت‌های حاج اقا طباخیان پژوهشگر تاریخ اسلام: امیرالمومنین در میانهٔ میدان نبردِ تن‌به‌تن شهید نشد؛ بلکه توسط دشمن «ترور» شد. در میدانِ رزم کسی توانِ مقابله با حضرت رو نداشت. معروف بود که علی(ع) از جلو و پشتِ سر چشم داره! امیرالمونین زمانی «ترور» شد که کوفه اصلا توقعِ چنین رخدادی رو نداشت؛ پرونده‌هایِ باز بسیاری داشت! هنوز نیازمندِ علی(ع) بود؛ غاراتِ معاویه همچنان در جریان بود، فرماندهانِ حضرت شهید شده بودند، چند دستگی‌ در کوفه دیده می‌شد و اصلاً ظرفیت «ترور» حضرت رو نداشت! همین باعث شد تا بُهت‌زده و متوقف بشه. این قسمتش خیلی ترسناکه که بعد از امیرالمومنین؛ کوفه نتونست «امام حسن مجتبی» رو بعنوانِ جانشینِ ایشون با جان و دل بپذیره! مدام در قیاس بود که هیچی خطبه‌هایِ علی(ع) نمی‌شه! هیچی و هیچکس جایِ علی(ع) رو نمی‌گیره! ما خودِ شخص علی(ع) رو می‌خوایم. که نتیجه‌اش شد صلحِ تحمیلی به امام حسن مجتبی(ع). بجای تأسی به جایگاهِ ولایت؛ به مقایسه می‌پرداخت... کوفه متوقف شد و جا موند. کوفه‌ای که در جمل پایِ کار امیرالمومنین بود کم آورد و در لحظاتِ آخر خسته شد! لحظاتی که تاریخ‌ساز بود. فراموش کرد «خدایِ علی(ع) هنوز زنده‌ست» آزمایشِ کوفه این بود؛ آیا پایِ علی‌ابن‌ابیطالب ایستادی یا پایِ آرمانِ او؟ حالا که حضرت به دستِ دشمن ترور شد؛ بگو با آرمان و راهِ حضرت چه می‌کنی؟ هیچ! کوفه جا موند و روسیاهِ تاریخ شد. لحظاتِ آخر همیشه مهم‌ترین لحظه‌ست؛ دقیقاً مثل امروز. مبادا کم بیاریم و خسته بشیم، مبادا از جایگاهِ «ولایت» دست بکشیم و غرور، حسادت و مقایسه؛ آفتِ دین‌داری و اخلاص‌مون بشه. باورِ حقیقیِ ما اینه که «ولایت‌فقیه» در‌امتدادِ ولایت رسول‌الله و ائمهٔ اطهاره. تا آخرین ثانیه‌ها پایِ کار «ولایت» اگر نمونیم؛ خدای‌نکرده روسیاهِ تاریخ خواهیم شد. @cafferahimi

📢 چرا حضور مردم در میدان لازم است؟ 💻 Farsi.Khamenei.ir

من خیلی جمکرانی‌ام. خیلی اهلشم. وقت و بی‌وقت آدمشم؛ هرجا گنبدش رو ببینم به پاش بلند می‌شم؛ پناه می‌برم بهش هروقت دل‌تنگ می‌شم. الان دیدم تولیتِ جمکران نوشته: «دهه‌هاست منتظرانِ حضرت، هر‌شب چهارشنبه در سنتی عبادی از اقصی‌نقاطِ کشور در آستانِ مقدسِ مسجدِ جمکران گردِ‌هم جمع شده و توسل می‌خوانند؛ اما این هفته و در‌آخرین شبِ‌چهارشنبهٔ سال، توسل را با قیام گره زده و در میدانِ هر شهر؛ استغاثه و توسل می کنیم...» نمی‌دونم چطور بگم. خیلی زیبا و باشکوه بود! «توسل را با قیام گره خواهیم زد...» این خودِ حماسه‌ست! دلم می‌گه که این شب‌ها و امشب؛ فراخوانِ پیدا کردنِ جایگاه و نقطهٔ حضور ماست در پازلِ ظهور. حضور هیچکس توی این دنیا بی‌دلیل نیست! و شاید حضورِ ما، به «امشبِ» ما بسته‌ست.

«در ‌جایـی از تاریخ ایستاده‌ایم که پیشِ رویمان دریاست، پشتِ سرمان لشکر فرعون. آنها به آخرِ خوشِ این قصه ایمان نداشته باشند؛ قدم‌هایشان سست خواهد شد. که شَک و شِرک و خوفْ راهزنانِ طریق حق‌اند. إِنَّ مَعِيَ رَبّي سَيَهدينِ.»

«مردم» از ۵ در خیابان‌اند؛ در خیابان صفوفِ نماز تشکیل داده‌اند. تمامِ خیابان را امروز رزمندگانِ جبههٔ حق پر کرده‌اند. افطارشان، اذانشان، نمازشان، جهادشان، سنگرهای. همه‌چیز امروز در خیابان است. این مَرد هم تمام مدت پرچم‌داری می‌کرد. - امشب- میدان المپیک.

این عقب‌موندهٔ صهیونیست‌اینترنشنال برای اولین بار در طولِ عمر نحسش درست گفت. نبردِ «نورِ جبههٔ حق و قرآن»؛ با «تاریکیِ جبههٔ قرآن‌سوز‌ها و کودک‌کش‌هایِ آدم‌خوار و متجاوزِ جزیرهٔ اپستین.» جمهوری اسلامیِ ایران! من با افتخارِ سمتِ توام؛ که دشمنان‌ت سراسر تاریکی، خون‌خواری، شرارت و رذالت‌اند!

علی اقای لاریجانی! بابت گَنگ بودنت وسطِ جنگ، بابتِ قدم‌های شجاعانه‌ات در روز قدس درحالی‌که گفتن مقاماتِ ایران در پناهگاه‌اند، بابتِ نطق‌هایِ بدونِ ترست، بابتِ دفاع بی‌لُکنت معروفت در لبنان، بابتِ رجزخوانی‌هایِ محکمت، بابت برگه‌هایِ کوچیک یادداشت تبیینِ تمام لحظات جنگ ۱۲ روزه در دستت، بابتِ ماموریت‌های سختی که این دوسال به‌دوش کشیدی، بابتِ آبرویی که برای ایران خریدی، بابتِ زبان آمیخته به طنزت که سراسر تحقیرِ دشمن بود، بابت خشمی که به دشمـن تحمیل کردی؛ ممنونتم. ماندگار شدی! اما من دلم سوخت. خیلی عجیب سوخت.

حواس‌تان بود که امشب بازماندهٔ فراری خاندان وطن‌فروشِ پهلوی فراخوانِ «تاریخی» داده بود؟ به عمله‌هایِ داخلیِ گارد جاودانش گفت فرصت در اختیار دارید تا شگفتی‌آفرینی کنید. اینترنشنال با آب و تاب ثانیه به ثانیه فراخوان را منتشر می‌کرد و خط می‌داد! که آی جنگِ شهری بسازید، آتش بزنید، بکُشید و ایران را «آزاد» کنید. ما هم از غروب در خیابان بودیم؛ تقریبا همه‌جا رفتیم برای همراهیِ «مردمِ واقعی» که از رهبرشان شجاعت را به ارث برده‌اند. خبری از عناصر مضرِ وطن‌فروش نبود. همه‌جا پرچم زیبای جمهوری اسلامی می‌درخشید و شعار الله‌اکبر. اینترنشنال هم به چند ویدیویِ محدودِ اقلیتِ رقصنده دورِ اتش بسنده کرد! چه آبرویی از این‌ بی‌آبروهایِ بی‌اصالت رفت. ما آمدیم؛ نبودید. شب‌هایِ بعد باز هم می‌آییم؛ باز هم نیستید، چون حقیرید و هیچ! پنهان در کامنت‌ها و پشتِ پنجره‌هایِ تاریک.

ایرانی‌ترین... سال‌ها به دروغ می‌گفتند رهبرِ ایران اهمیتی به «ایران» نمی‌دهد. چرا در دکور نوروزی‌اش سفرهٔ هفت‌سین ندارد؟ اما نگفتند او هر تشریفاتی را که احتمالِ آن می‌رفت که کسی از آن محروم باشد و در هر سطحی تجمّل تلقی شود؛ بر خود ممنوع می‌دانست. نگفتند او بود که به زبانِ فارسی بیشترین اهمیت را می‌داد، روی آن حساس بود. می‌گفت به‌جایی برسید که همه برای یادگیریِ چیزی، مجبور باشند فارسی یاد بگیرند. نگفتند اوایلِ انقلاب عده‌ای ساده‌لوح می‌خواستند مقبرهٔ فردوسی را تخریب کنند؛ او به محضِ‌اطلاع نامه‌ای نوشت و سریعاً به طوس فرستاد و جلوی این کار را گرفت؛ نامه را هم سال‌ها به همان‌جا آویختند. نگفتند هرسال جلسهٔ شعر و ادبِ فارسی برگزار می‌کرد؛ خودش هم شاعر بود؛ ادیب بود؛ حکیم بود و تخلّصش «امین.» او امینِ ایران بود... هرسال به نمایشگاهِ کتاب می‌رفت، کتاب‌ها را تورّق می‌کرد. تمام آنها را خوانده بود. یک‌‌بار یکی از آقایان نامِ سعید ابوالخیر را به اشتباه «ابوالسعید ابوالخیر» گفت؛ اقا جواب داد: «الف و لام ابوالسعید را از کجا آوردید؟ ما می‌خواهیم کلمات عربی را فارسی کنیم؛ شما فارسی را عربی می‌کنید؟» نگفتند او بود که دوگانهٔ وطن یا دین را پایان داد و گفت «باباجان! امروز دفاع از اسلام، همان دفاع از ایران است.» مصداق کاملِ حبّ‌الوطن منَ‌الایمان بود. نگفتند اولین‌نفری بود که با دستِ مشت‌کرده؛ آستین را بالا زد و گفت واکسنِ ایرانی بزنند روی بازویش. اعتماد داشت به ایرانی‌ها. همان‌موقع بی‌معرفت‌ها واکسنِ ساختهٔ دانشمندان ایرانی را هم مسخره می‌کردند. نگفتند اویی‌ که حمایت و تاکیدِ مستقیم بر ساختِ دانش و فناوریِ بومی موشک‌ها، پهپادها و ماهواره‌هایِ ایرانی و ... داشت و می‌گفت «خودتان بسازید تا در مواقعِ لزوم محتاج دیگران نباشید» او بود. نگفتند تا همیشه پایِ ایران ماند، نگفتند تمام این سال‌ها «ای ایران» خواند، در ایران ماند، برای ایران رفت. پناهِ ایران بود؛ به پناهگاه نرفت. جانِ ایران بود؛ جان‌پناه نداشت. عزیزِ ایران بود؛ عزیزِ خدا شد. خدای لاشریک که تمام حیات عزیزش را هم عزّتی آسمانی بخشید. ایرانی‌ترین مؤمن‌بالله... @cafferahimi