دیت فقط اونجا که سر عمودای‌ رند قرار می‌ذاریم.

شب بیداری. هندزفری. مداحی. جاده. خانومم. و خوردنی‌های خوشمزه‌ی لایتناهی. واقعا شبای‌ مشایه در بالاترین سطح کیفی زندگیم‌ هستم.

مشایه اینجوریه که بهت قهوه می‌دن و جلوتر دوغ.

ینی خنثی سازی اثر قهوه، در کسری از ثانیه.

من، تو مسیر هروقت چشمم‌ به تمثال میوفته🫴🏻:

کی دیده چهره انقدر سزاوار؟ خداوار؟

۸ ساعت بی‌وقفه راه اومدیم و الان از خستگی گِلِ لگد شده را می‌مانم.

‌هم‌اکنون نیز مکانی برای استراحت پیدا کردم که به‌سان قبر تنگه و چنان ریسکی دراز کشیدم، هر لحظه ممکنه پای یکی وارد کبدم بشه.

🙃:

واقعا آدمی‌زاد ذره ذره به همه چی عادت می‌کنه. مثلا روز اولی که رسیدم اینجا، تقریبا داشتم از گرما تبخیر می‌شدم، ولی الان دیگه هوا یه طوری عادی شده که وسط گرمای ۴۰ درجه‌ی ظهر می‌رم چای عراقی لیوانی می‌خورم تا جیگرم حال بیاد.

آه. دهین‌🥹.

‌ این دهین ابوعلی انقد خوبه که اصن می‌خوام اسم بچه‌مو بذارم دهین. نازنین دهین.