من، تو مسیر هروقت چشمم‌ به تمثال میوفته🫴🏻:

کی دیده چهره انقدر سزاوار؟ خداوار؟

۸ ساعت بی‌وقفه راه اومدیم و الان از خستگی گِلِ لگد شده را می‌مانم.

‌هم‌اکنون نیز مکانی برای استراحت پیدا کردم که به‌سان قبر تنگه و چنان ریسکی دراز کشیدم، هر لحظه ممکنه پای یکی وارد کبدم بشه.

🙃:

واقعا آدمی‌زاد ذره ذره به همه چی عادت می‌کنه. مثلا روز اولی که رسیدم اینجا، تقریبا داشتم از گرما تبخیر می‌شدم، ولی الان دیگه هوا یه طوری عادی شده که وسط گرمای ۴۰ درجه‌ی ظهر می‌رم چای عراقی لیوانی می‌خورم تا جیگرم حال بیاد.

آه. دهین‌🥹.

‌ این دهین ابوعلی انقد خوبه که اصن می‌خوام اسم بچه‌مو بذارم دهین. نازنین دهین.

درود بر خوشمزه ترین خلقت خدا. دهین.

خدایا بهشتم اومدیم، بهمون دهین نجف می‌دی؟

امشب از عمود ۷۰۰ باید برسیم کربلا. رسیدم حرم باید برم یه جفت پای نو بگیرم اینا دیگه کار نمی‌کنه.

از سر شب تا الان من هم دونات و دوغ خوردم، هم قیمه‌نجفی و سوخاری، هم پفیلا و خروجم رو از ماتریکس کاملا حس می‌کنم.