در این زمانِ درازِ حیات، اندک امیدِ روحِ خسته‌‌ی من، همین هیئتت‌ اومدناست.

این موضوع که از یه‌جای دیگه حالت بده ولی میای می‌شینی رو فرش روضه‌، برا غم یکی دیگه گریه می‌کنی و حالت خوب می‌شه، هربار شگفت‌زدم می‌کنه و انگار قرار نیست هیچ‌وقت بهش عادت کنم. امان از این غم عجیبت یا اباعبدالله.

صبحی..

امام‌زمانم؛ درسته ما می‌ریم، میایم، زندگی می‌کنیم، نفس می‌کشیم ولی حقیقت اینه که: «بی وصلِ تو ندارد، جان با تن آشنایی.»

آه ای امام آخرین..

‌‌ الهی قبل آنی که بمیریم، سوی ما آیی..