این موضوع که از یه‌جای دیگه حالت بده ولی میای می‌شینی رو فرش روضه‌، برا غم یکی دیگه گریه می‌کنی و حالت خوب می‌شه، هربار شگفت‌زدم می‌کنه و انگار قرار نیست هیچ‌وقت بهش عادت کنم. امان از این غم عجیبت یا اباعبدالله.

صبحی..

امام‌زمانم؛ درسته ما می‌ریم، میایم، زندگی می‌کنیم، نفس می‌کشیم ولی حقیقت اینه که: «بی وصلِ تو ندارد، جان با تن آشنایی.»

آه ای امام آخرین..

‌‌ الهی قبل آنی که بمیریم، سوی ما آیی..

هرروز «تَوَكَّلْتُ عَلَى الْحَيِّ الَّذِي لَايَمُوتُ» امروز بیشتر.

امام‌زمانم؛ خوب شد شما هستی مولا وگرنه، «شب هلاکم می‌کند، اندیشه‌ی غم های روز.»

امروز به اندازه‌ی حضرت‌ایوب صبر و به اندازه‌ی حضرت‌نوح زمان نیاز دارم که بتونم کارهامو تموم کنم‌. خدایا مرحمت فرما.

قربانِ قربانِ قربانِ عشق..

‌ مدد دهنده‌ برای امروز:

علی الاصول هجوم سبعانه‌ی رنج‌ها، ما را درنوردیده‌ است‌.

به غم دوری از نجفی دچار شدم که بیان کردنی نیست، داخل کلمات جا داده نمی‌شه، از داخل چشمام خونده نمی‌شه‌، روابطم رو بهم نریخته، هیچ‌کسی متوجهش نمی‌شه، فقط آروم شبیه مار، خزیده دور قلبم و درحالی که همه چیز آروم به نظر میاد، یهو تصویر ایوون‌طلا جلو چشمام به صورت گذرا تداعی می‌شه و خب؛ دلبر بنگر احوال مرا..