گاهی آدم دلش نه معجزه می‌خواهد، نه اتفاقی بزرگ؛ فقط یک آرامش کوچک، شبیه نسیمی که بی‌صدا از پنجره می‌گذرد و یادش می‌اندازد که هنوز زندگی جریان دارد. یاد گرفته‌ام همه‌چیز قرار نیست همان‌طور که می‌خواهم پیش برود. بعضی رؤیاها دیر می‌رسند، بعضی آدم‌ها زود می‌روند و بعضی سؤال‌ها هیچ‌وقت پاسخی پیدا نمی‌کنند. اما هنوز هم می‌شود هر صبح، با امیدی تازه، دل را از غبار دیروز پاک کرد. شاید زیبایی زندگی همین باشد؛ اینکه بعد از هر خستگی، هنوز دلی هست که برای دوست داشتن بتپد، نوری هست که از پشت تاریکی پیدا شود و فردایی هست که فرصت دوباره‌ای برای شروع باشد. پس اگر امروز دلت گرفته، سخت نگیر. هیچ شبی آن‌قدر طولانی نیست که صبح را فراموش کند، و هیچ زمستانی آن‌قدر ماندنی نیست که بهار را از راه بازدارد. فقط کافی‌ست به قلبت فرصت بدهی؛ گاهی زیباترین اتفاق‌ها درست وقتی می‌رسند که فکر می‌کنی دیگر امیدی نمانده است.

گاهی بزرگ‌ترین خستگیِ آدم از راه رفتن نیست؛ از وانمود کردن به قوی بودن است. از لبخندی که روی لب می‌نشیند تا کسی غم چشم‌هایش را نخواند. از سکوتی که پر از حرف‌های نگفته است و دلی که هزار بار می‌شکند، اما هنوز برای مهربان ماندن بهانه پیدا می‌کند. آدم‌ها فکر می‌کنند زمان همه‌چیز را درمان می‌کند، اما حقیقت این است که زمان فقط یادمان می‌دهد چگونه با جای خالی بعضی چیزها زندگی کنیم. بعضی زخم‌ها هیچ‌وقت از بین نمی‌روند؛ فقط آن‌قدر آرام می‌شوند که دیگر هر روز درد نکشند. با این حال، هنوز هم باور دارم خدا بهترین نویسنده‌ی قصه‌های ناتمام است. گاهی صفحه‌ای را که با اشک ورق می‌زنیم، آغازِ فصلی می‌کند که پر از لبخند است. شاید امروز نفهمیم چرا بعضی آرزوها برآورده نشدند، اما روزی از همان نقطه‌ای که ایستاده‌ایم، به پشت سر نگاه می‌کنیم و می‌فهمیم بعضی نرسیدن‌ها، زیباترین شکلِ رسیدن بوده‌اند. پس اگر دلت خسته است، کمی به خودت حق بده. لازم نیست همیشه قهرمان باشی. گاهی کافی است نفس بکشی، به آسمان نگاه کنی و باور داشته باشی که بعد از هر شبِ طولانی، خورشید راه خانه‌اش را بلد است؛ همان‌طور که امید، همیشه راه دل آدم را پیدا می‌کند.

تومار نوشتی

گاهی نرسیدن، محترمانه‌ترین شکلِ نجات است.

آدم‌ها را در روزهای سخت بشناس؛ روزهای خوب، همه مهربان‌اند..

دلنوشته بود..

«بعضی سکوت‌ها بلندتر از هزار جمله فریاد می‌زنند.»

دل اگر آرام باشد، دنیا هرچقدر هم شلوغ باشد، گم نمی‌شوی.

رشد، درد دارد؛ اما ماندن، دردناک‌تر است.

همه‌چیز از جایی تغییر کرد که انتظارم را از آدم‌ها کم کردم و از خودم بیشتر.

زیباترین پیروزی، آرامشی است که کسی نتواند از تو بگیرد

گاهی دور شدن، اوجِ احترام به خودت است.