اولین واکنشم در برابر ناراحتیام ساکت شدنه که بقیه فکر کردن چون برام اهمیتی نداشت سکوت کردم.
گاهی دلم میخواد فقط یه نفر باشه که بگه میفهممت بدون توضیح، بدون سوال، بدون اینکه بخواد درستش کنه. فقط بفهمه. ولی انگار جهان برای آدمایی مثل من همیشه یهجوری ساخته شده که فهمیده نمیشن، حتی وقتی بلندترین سکوتهاشونو فریاد میزنن.
کاش کودکیمو میدیدم و یکم بغلش میکردم. اون بچه خیلی معصوم تر از این بود که بخواد بشه یکی مثل من..
هدایت شده از Ours.
با توجه به برخوردهای اخیرم با تعداد زیادی انسان مختلف،میتونم بگم که:
لطفاً سعی کنید از اون جور آدمایی باشید که هر وقت کسی شما رو به خاطر آورد،این به خاطر آوردن همراه با یک احساس خوب باشه.
درسته که هیچ آدمی بیدشمن نمیشه اما سعی کنید با هرکسی تا جایی که "حقشه" خوب باشید.از مهربون بودن نترسید.آدما شبیه هم نیستن و همه قرار نیست به شما آسیب بزنن.
نه کمتر و نه بیشتر.
و بعد میفهمید زندگی چقدر راحتتر میگذره.