شبتون‌‌پروانه‌ای

حس میکنم یا من زیادی به چشمام سخت گرفتم یا چشمام زندگیو زیادی سخت گرفته..

رسما دلم برای چشمام میسوزه که من صاحبشونم

گاهی میدوی فقط برای اینکه متوقف نشی. نه مقصدی هست نه انگیزه‌ای. فقط میدونی اگر وایسی میبازی. این ادامه‌دادن بی‌هدف یجور فرسایش خاموشه که کسی نمیبینه:)

یهو میبینی خواسته‌هات هنوز بزرگن اما توانت دیگه مثل قبل نیست. انرژی کمتر، زمان محدودتر.فهمیدن اینکه رویاها هنوز پا برجاست اما تو دیگه اون آدم پرتوان قدیم نیستی از همش دردناک تره..

به مرحله‌ای میرسی که میفهمی گفتن حقیقت همیشه احترام نمیاره. گاهی سکوت نه از ضعفه بلکه از درک اینه که شنونده ظرفیت فهمشو نداره.

_چقدر "آبی" را دوست داری؟! +اندازه ی غم هایی که دارم.

‐

کاش پروانه بودم.. زیبا ولی کم عمر:)

تایم‌موردعلاقم:)

نمیدونم این لعنتی چرا هیچوقت نمیشه تیک بخوره.

ببخشید بچها دیشب یه اتفاقی افتاد‌ مجبور شدم برم..