اینجا دیگه بحث از دست دادن آدما نیست. بحث از دست دادن خودته. خود اون کسی که فکر میکردی هستی. یا خود اون کسی که آرزو داشتی باشی. اینجاست که میفهمی خیلی از تلاشات فقط برای رد کردن زمان بوده. برای اینکه فعلا سر پا بمونی. برای اینکه خودت رو گول بزنی که یکاری دارم میکنم. ولی وقتی نگاه واقعبینانهی خودت میوفته، میبینی که هیچ پیشرفتی نبوده. فقط یه چرخش بیهوده. یه درجا زدن حسابشده..