بدتر از این نمیشد:)

شایدم میشد

شایدم بشه

...

زندگیم مثل دومینو میمونه

دنیای من شده یه قاب عکس قدیمی. پر از لبخندایی که مال یه روز دیگه بودن، یروزی که هنوز نمیدونستم چطور قراره تمام رنگ‌هاش خاکستری بشن. انگار یه تیکه از قلبم اون روز جا مونده و من موندم و یه تصویر محو از خوشبختی:)

چقدر دلتنگ اون روزاییم که دغدغه‌هام کوچیک بودن و خنده‌هام واقعی. حالا فقط خاطراتشون مونده و یه عالمه حرف نگفته که توی سینم تلنبار شده و هرشب به سراغم میاد.

اینکه دلت بخواد گریه کنی ولی نتونی، از خود گریه بدتره. اون بغضی که تو گلوت گیر میکنه یه حس خفگی دائمی که انگار تمام دنیا دست به یکی کردن که فقط تو رو بیشتر توی خودت فرو ببرن

بعضی وقتام اونقدر بغض توی گلو جمع میشه که حرف زدن غیرممکن میشه. فقط چشمان که میتونن حرف بزنن، اما اونقدر خستن که حتی توان ریختن یه اشک واقعی رو هم ندارن. یه حالت بی‌حسی دردناک که از هر دردی بدتره:)

تمام سعیم اینه که همرو خوشحال و راضی ببینم اما انگار هر قدمی که برمیدارم یه نفر رو ناراحتو ناراضی می‌کنه. خستم ازینکه هرچقد تلاش میکنم اونطور ک باید دیده نمیشم

حس می‌کنم یه دومینوی غول‌پیکر تو دست گرفتم. یه مهرش که کج میشه کل ساختار رو به هم میریزه. تمام تلاشم اینه که همه چیزو سر جاش نگه دارم اما انگار هر چقدر هم تلاش کنم یه جایی از مسیر همه چیز فرو می‌ریزه.

دلم برای روزایی تنگ شده که لبخندم از ته دل بود