تایم‌موردعلاقم:)

یه وقتایی حس می‌کنم انگار با خودم غریبه شدم؛ انگار سال‌هاست دارم نقش آدمی رو بازی می‌کنم که واقعا نیستم، فقط چون بقیه فکر می‌کنن باید همون باشم. این وسط، خود واقعیم کم‌کم محو میشه و من می‌مونم و یه نسخه‌ی خسته از خودم که حتی نمی‌دونم از چی ناراحته

یه جور خستگی هم هست که از خوابیدن درست نمیشه؛ از حرف زدن هم درست نمیشه. خستگی‌ایه که از تو میاد، از سال‌ها وانمود کردن، از تلاش برای قوی بودن. و وقتی شب میشه تازه می‌فهمی چقدر ساکت و تنها موندی با همه‌ی چیزایی که نمی‌تونی به کسی بگی..

گاهی شبا که همه‌چیز ساکت میشه، یه جور خلأ توی دلم می‌پیچه که حتی خودم هم نمی‌فهمم دقیقا از چی ناراحتم. فقط حس می‌کنم یه چیزی جاش خالیه، یه چیزی که شاید هیچ‌وقت نداشتم، اما نبودنش تا عمق وجودم تیر می‌کشه:)

شبتون‌بخیر

‐

‐‌

https://eitaa.com/joinchat/3284534809C02488234fa بدویید بیاید اینور جوین شید. حرف دلشو میزنه، شاید حرف دل شما‌ هم باشه:)

از آدمای بدفازی که وایب منفیشونو به بقیه هم منتقل میکنن متنفرم

سیزده‌بدر امسالو به اسم گذروندن کنار حوصله‌سربرترین و بی‌حال‌ترین افراد نام‌گذاری می‌کنم که انگار حتی باد بهاری هم حوصلشونو نداره.

جدی آدم چند بار توی همچین سنی قرار می‌گیره که حتی همون دل‌خوشی‌های کوچیک هم ازش گرفته می‌شن؟

نمیدونم چرا بابت لطف هایی که در حقم میشه عذاب وجدان میگیرم