زخمم را پذیرفته‌ام، اما با هر اتفاق باز به سراغش می‌روم، برای آنچه می‌توانست باشد سوگواری می‌کنم، و با خود می‌گویم: اگر آن زخم نبود، شاید زندگی این‌گونه نمی‌شد...

‌همه جا دارمت! در قلبم؛ فکرم؛ ذهنم؛ خیالم؛ همه جا به جز کنارم…

می‌دونی چرا اولین‌قدم سخت‌ترینه؟ چون باید خودت رو بلند کنی، و هیچ‌چیز سنگین‌تر از حجم افکار نیست.

یک دوستی بود اینجا بندرعباس زندگی میکرد! امیدوارم خوب باشی دخترم https://abzarek.ir/service-p/msg/5026210 از خودت خبر بده

تا حالا برات پیش اومده با یه زخم زندگی کنی و روزهات رو بگذرونی؟ انگار یاد گرفتی با زخمی که داری زندگی کنی، تو روانشناسی اصطلاحی داریم به اسم اندوه بی پایان، اندوه بی پایان غمی نیست که با گذر زمان از بین بره، بلکه دردیه که تو یاد گرفتی باهاش کنار بیای و انگار جزیی از تو شده، این اندوه معمولا زمانی شکل میگیره که فرد نتونسته برای یه فقدان، یه رابطه، یه رویا یا حتی یه نسخه از خودش، سوگواری کنه.

«زندگی بر گردن افتاده‌ست یاران چاره چیست چند روزی هرچه باداباد باید زیستن.» 👤بیدل دهلوی

وقتی نوکرم (داداشم) بزرگ شده و از دستوراتم سرپیچی میکنه:

این کتاب صوتی رو شروع کردم. جالبه💫

شاید وانمود کنم که از همه چی رد شدم، ولی ردش رو روح و روانم باقی مونده مثل یه زخم که درد نمیکنه ولی اثرش همیشه هست.