مراسمات آغاز محرم در سرینگر پایتخت کشمیر زیر کنترل هند @danial_basir

آخر کربلا هم نرفتی بمیرم @danial_basir

به نام خدا بخش پنجم - یک بعد از اینکه مقتل‌های قرن سوم و برخی از مقاتل یا کتاب‌های مربوط به زندگانی امام حسین علیه‌السلام در قرن چهارم بیان شد، به کتاب «المعجم الکبیر» از حافظ طبرانی، سلیمان بن احمد، متوفای ۳۶۰ هجری، از محدثان اهل سنت، می‌رسیم. طبرانی چند کتاب دارد: در المعجم الکبیر، بخشی درباره امام حسین علیه‌السلام وجود دارد که این بخش به صورت جداگانه و با نام «مقتل الحسین طبرانی» چاپ شده است. عنوان مقتل با تسامح به آن اطلاق شده است؛ زیرا در این بخش، روایات مربوط به زندگی امام حسین علیه‌السلام و بیشتر مناقب ایشان ذکر شده و یا شرح احوال شخصی آن حضرت آمده است. کتاب بعدی که به ترتیب زمان پیش می‌رویم، «امالی شیخ صدوق» است. مرحوم شیخ صدوق، محمد بن علی بن الحسین، که گاهی به ایشان ابن بابویه گفته می‌شود، در سال ۳۸۱ هجری از دنیا رفته‌اند. شیخ صدوق برای همگان شناخته شده است؛ از علمای بزرگ شیعه، صاحب آثار بسیار زیاد، از صاحب‌نظران امامیه و از تأثیرگذاران مکتب. ایشان کسی است که در فقه، حدیث و علوم مختلف چیره بوده و آثار متعددی از خود بر جای گذاشته است. مرحوم شیخ صدوق کتابی به نام امالی در میان آثار خود دارد. البته دیگران نیز کتاب‌هایی با عنوان امالی دارند. امالی‌ها معمولاً مجموعه مجلس‌هایی هستند که استاد یا شیخ حدیثی می‌نشسته و مطالب را می‌خوانده و دیگران آن‌ها را یادداشت می‌کرده‌اند. در این کتاب، بخشی به عنوان مقتل وجود دارد. البته ظاهراً شیخ صدوق خود مقتلی نیز داشته است، چنان‌که گفته می‌شود، اما فعلاً چیزی از آن در دست ما نیست. آنچه فعلاً موجود است، در کتاب الامالی ایشان آمده است. پنج مجلس (مجلس بیست و هفتم، مجلس بیست و هشتم، مجلس بیست و نهم، مجلس سی‌ام، مجلس سی و یکم) از این کتاب اختصاص به امام حسین علیه‌السلام و مباحثی درباره مقتل آن حضرت دارد. باز هم عرض می‌کنیم که این کتاب، مقتل نیست، ولی بخشی از کتاب امالی به عنوان مقتل امام حسین علیه‌السلام تلقی می‌شود و حتی با همین عنوان نیز چاپ شده است. محمد صحتی، متن و ترجمه این پنج مجلس را با عنوان «مقتل الحسین» چاپ کرده‌اند. این مجالس در دهه محرم بیان شده‌اند و مرحوم شیخ صدوق آن‌ها را در سال‌های حیات خود ایراد کرده است. روایات دارای سلسله سند هستند و بیشتر آن‌ها به ائمه معصومین علیهم‌السلام می‌رسند. مطالب بیشتر در قالب روایت آمده‌اند و ممکن است بعضی از آن‌ها با شواهد تاریخی و روایات ابو مخنف و دیگر منابعی که رویکرد تاریخی محض دارند، تناسب نداشته باشند. دانیال بصیر @danial_basir

بخش پنجم - دو مرحوم شیخ صدوق مطالب را بیشتر در قالب روایت بیان کرده است و ممکن است بعضی از آن‌ها با شواهد تاریخی و روایات ابو مخنف و دیگر منابعی که رویکرد تاریخی محض دارند، تناسب نداشته باشند. علاوه بر این، گاهی مطالبی وجود دارد که واقعاً با روایات و گزارش‌های تاریخی همخوانی ندارد. مثلا نام مالک بن انس آمده است، در حالی که دیگران انس بن مالک کاهلی گفته‌اند. نام هلال بن حجاج آمده است، در حالی که چنین نامی در منابع شناخته‌شده وجود ندارد. این اسامی در شیخ صدوق با تفاوت‌هایی آمده‌اند که در دیگر منابع دیده نمی‌شود. یکی از مسائل مهم و قابل نقد در این بخش از امالی، آماری است که ایشان از کشته‌های سپاه دشمن ارائه می‌کند. بعد از شیخ صدوق، برخی از نویسندگان قرن چهارم به بعد، مانند: خوارزمی در مقتل خود، ابن شهرآشوب در کتاب مناقب، و همچنین منابع متأخر، آمارهای عجیب و غریب دیگری نقل کرده‌اند. کتاب بعدی، کتاب «الارشاد» شیخ مفید است که باید از بخش مربوط به امام حسین علیه‌السلام آن نام برد. به مناسبت مطالب پیشین، از شیخ مفید و کتاب ارشاد قبلاً نیز صحبت شد، اما اینجا به مناسبت ترتیب زمانی، بعد از شیخ صدوق باید از ایشان یاد کنیم که متوفای سال ۴۱۳ هجری است. محمد بن محمد بن نعمان، معروف به شیخ مفید، از عالمان متکلم، فقیه، محدث و مورخ است؛ البته مورخی با رویکرد کلامی. همانند برخی دیگر از مورخان شیعه، ایشان نیز نگاه صرف تاریخی نداشته و تاریخ را با رویکرد کلامی نوشته است. از عنوان کتاب ایشان نیز این مطلب روشن است الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد یعنی هدف ایشان معرفی حجت‌های الهی است. به همین جهت، بخشی از کتاب را به مناقب اختصاص داده و آنچه عظمت و برتری ائمه علیهم‌السلام را در برابر دیگران نشان می‌دهد، ذکر کرده است. مهم‌ترین بخش کتاب ارشاد، گزارش تفصیلی قیام امام حسین علیه‌السلام و حوادث عاشورا تا ورود اسیران به شام است. این گزارش با سبک تاریخی و به دور از مباحث فراطبیعی ارائه شده است. به نظر می‌رسد منابع دیگری برای نقل اخبار در اختیار شیخ مفید بوده است. قبلاً گفته شد که ایشان از ابو مخنف نقل می‌کند، اما گاهی روایات وی با نقل‌های دیگر ابو مخنف تفاوت دارد. بخش مربوط به امام حسین علیه‌السلام در کتاب ارشاد مفید ـ که در چاپ‌های دو جلدی، در جلد دوم آمده است ـ بخشی مقبول و پذیرفته‌شده نزد عالمان و محققان به شمار می‌رود. در این بخش، مباحث تحریفی به چشم نمی‌خورد، هرچند در برخی جزئیات با طبری و نقل‌های مشهور ابو مخنف تفاوت‌هایی دارد. این اضافات، احتمالاً ناشی از آن است که شیخ مفید روایات را از منابع دیگری نقل کرده است. دانیال بصیر @danial_basir

بخش پنجم - سه شیخ مفید گزارش شهادت حضرت ابوالفضل العباس علیه‌السلام را آورده است، در حالی که طبری این گزارش را نقل نکرده است در مورد حضرت علی اکبر علیه‌السلام، برخلاف مشهور مورخان، بین امام سجاد علیه‌السلام و جناب علی اکبر، آن کسی که در کربلا به شهادت رسیده، کوچک‌تر بوده و امام سجاد علیه‌السلام بزرگ‌تر بوده است. کتاب ارشاد چند ترجمه دارد و شاید بیش از دو ترجمه از آن منتشر شده باشد. بخش مقتل شیخ مفید نیز به صورت مستقل، با عنوان مقتل امام حسین، در قالب کتابی جیبی ترجمه و منتشر شده است و به همین جهت، دسترسی به آن آسان‌تر است. کتاب بعدی، تاریخ دمشق اثر ابن عساکر است. ابن عساکر، متوفای سال ۵۷۱ هجری، صاحب کتاب معروف «تاریخ دمشق» است که در ۸۰ جلد تدوین شده است. ایشان کتاب تاریخ دمشق را نگاشته، اما هر شخصی که به مناسبتی با دمشق ارتباطی داشته یا درباره دمشق سخنی مطرح بوده، مطالب مربوط به او را نیز آورده است؛ حتی کسانی که ممکن است اصلاً به دمشق نرفته باشند. به مناسبت اینکه امام حسین علیه‌السلام با یزید مقابله کرده و یزید در شام و دمشق بوده است، ابن عساکر نیز به زندگی امام حسین علیه‌السلام پرداخته است. به نظر می‌رسد در جلد ۴۳ درباره امیرالمؤمنین علیه‌السلام بحث کرده و حدود ۱۵۰ صفحه را به امام حسین علیه‌السلام اختصاص داده است. همچنین در جلد چهاردهم، که مطالب بر اساس ترتیب الفبایی تنظیم شده و به «حسین بن علی» رسیده است، زندگی امام حسین علیه‌السلام را آورده است. برخی مطالب کتاب او قابل نقد است؛ مشابه آنچه پیش‌تر درباره ابن سعد و کتاب طبقات اشاره شد. در این کتاب، روایتی درباره حضور امام حسین علیه‌السلام زیر پرچم یزید در قسطنطنیه نقل شده است. این مطلب قابل پذیرش نیست و با شواهد تاریخی سازگار نمی‌باشد. دیگران نیز چنین چیزی نقل نکرده‌اند و اساساً اهل‌بیت علیهم‌السلام در فتوحات شرکت نداشته‌اند. در این کتاب نقل شده که مروان به ابن زیاد توصیه کرده است که پس از حرکت امام حسین علیه‌السلام با ایشان خوش‌رفتاری کند. این گزارش نیز نشان می‌دهد که اهدافی در پس این‌گونه نقل‌ها وجود داشته است. ترجمه مستقل بخش مربوط به امام حسین علیه‌السلام از تاریخ دمشق توسط مرحوم محمودی، انجام شده با عنوان «ریحانة رسول الله من تاریخ دمشق» و به صورت مستقل ترجمه و منتشر شده است. دانیال بصیر @danial_basir

کی گفته من بابا ندارم کی گفته من بی کس و کارم بابای من قشنگترین بابای دنیاست حتی اگه تو آسموناست خوب میدونه رقیه تنهاست @danial_basir

#میناب_۱۶۸ @danial_basir

با حال خوب ببینید روایت تکان‌دهنده مادر شهید مینابی از شناسایی پیکر فرزندش در حسینیه معلی شبکه سه: از روی انگشت‌اش تونستم پیداش کنم... آه از میناب #میناب_۱۶۸ @danial_basir

زمینه (پایم زخم از خار مغیلان) @danial_basir

پیام امام خامنه‌ای فصل الخطاب است ان شاءالله @danial_basir

سلام و احترام امام امت در این پیام، خود را در کنار مردم و خادم مردم معرفی کردند. از این رو، مسئولیت ما در میدان و در کنار مردم روشن است و تا تحقق شروط اعلام‌شده، در کنار امام امت خواهیم ماند. مسئولیت این تفاهم، که نه خواست ملت و نه مطالبه امام جامعه بوده، بلکه بنا به تصمیم رئیس‌جمهور و سایر اعضای شورای عالی اتخاذ شده است، بر عهده همان تصمیم‌گیران خواهد بود. همان‌گونه که امام امت نیز به‌درستی تأکید فرمودند، این تفاهم‌نامه میان رؤسای جمهور ایران و آمریکا منعقد شده و نباید آن را به نام ملت یا رهبری نسبت داد. @danial_basir

به نام خدا بخش ششم - یک در این جلسه به کتاب «مقتل الحسین» اثر خوارزمی می‌رسیم که گاهی به نام «مقتل خوارزمی» نیز شهرت دارد. این کتاب از جهت قدمت نسبی، اهمیت ویژه‌ای دارد؛ زیرا حدود یک قرن پیش از «لهوف» نوشته شده و مؤلف آن نیز از اهل سنت است. مطالبی که وی آورده، به‌ویژه در بخش اصلی مقتل که به واقعه عاشورا اختصاص دارد، قابل توجه است و به همین دلیل در میان مقاتل، کتابی شناخته‌شده و مشهور به شمار می‌آید. از این جهت، با تفصیل بیشتری درباره آن سخن می‌گوییم. مؤلف این اثر، ابوالمؤید موفق بن احمد خوارزمی است. تولد او را حدود سال ۴۸۴ و وفاتش را سال ۵۶۸ قمری ذکر کرده‌اند. خوارزمی از نظر مذهبی، حنفی‌مسلک بود و کتابی نیز در مناقب ابوحنیفه نگاشته است. در علم کلام نیز گفته شده که گرایش معتزلی داشته است. با این حال، کتاب «مناقب امیرالمؤمنین» او معروف است و بارها منتشر شده است. همچنین کتابی با موضوع «رد الشمس» دارد. نکته مهم آن است که اخبار و روایاتی که او نقل کرده، در میان شیعیان نیز مورد پذیرش قرار گرفته است و نمونه روشن آن، همین «مقتل الحسین» اوست که در میان شیعیان رواج فراوان یافته و عالمان پس از او نیز نقل‌های بسیاری از آن کرده‌اند. خوارزمی خطیب مسجد بزرگ خوارزم بوده است. خوارزم منطقه‌ای در ماوراءالنهر، یعنی ازبکستان امروزی، به شمار می‌آید. کتاب «مقتل الحسین» او ـ که از حیث ساختار، شباهتی به کتاب مناقبش دارد ـ مشتمل بر پانزده فصل یا باب است. از میان این پانزده فصل، تنها یک فصل، یعنی فصل یازدهم، به مقتل اختصاص یافته و در واقع بخش اصلی کتاب همین قسمت است. فصول دیگر یا جنبه مقدمه دارند و یا به مباحث مربوط به فضایل و مناقب اهل‌بیت علیهم‌السلام اختصاص یافته‌اند. از جمله: * فضایل پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله؛ * فضایل حضرت خدیجه سلام‌الله‌علیها؛ * فضایل فاطمه بنت اسد؛ * فضایل امیرالمؤمنین علیه‌السلام؛ * فضایل حضرت زهرا سلام‌الله‌علیها و حسنین علیهماالسلام. از فصل هفتم، فضایل امام حسین علیه‌السلام و اخبار مربوط به ایشان از پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌وآله آغاز می‌شود. فصل نهم درباره آغاز نهضت پس از مرگ معاویه و مسئله بیعت‌خواهی است. فصل دهم به حرکت امام از مدینه و اقامت ایشان در مکه اختصاص دارد. اما فصل یازدهم که مهم‌ترین بخش کتاب است، با عنوان «فی خروجه من مکة الی العراق» آغاز می‌شود و در واقع از حرکت امام علیه‌السلام از مکه تا ورود به کربلا و واقعه شهادت را دربرمی‌گیرد. کتاب به دو بخش تقسیم شده است که احتمالاً این تقسیم‌بندی از خود مؤلف باشد. بخش دوم، که در جلد دوم قرار گرفته، از فصل دوازدهم آغاز می‌شود و شامل مطالبی همچون: * بیان عقوبت قاتلان امام حسین علیه‌السلام؛ * ذکر مراسم سوگواری و نوحه‌ها؛ * بحث انتقام مختار؛ * و موضوعات دیگری از این دست است. دانیال بصیر @danial_basir