قهرمان واقعی یا قهرمان‌سازی؟

دلم نمی‌خواست هیچ وقت اولین مطلب صفحه‌ اینستاگرامم ||یک خبر بد باشد. ولی الان که دارم این مطلب را می‌نویسم رییس جمهور و همراهانش شهید راه خدمت به خلق خدا شده‌اند و... این حادثه که افسوس دارد و به جای خودش ما را خانه خراب و اندوهگین کرده‌. غم از دست دادن رییس جمهور برای یک ملت کم نیست؛ کسی که دشمن از رفتنش خوشحال است یعنی آدم به‌درد بخوری بوده. اما نکته مهم‌تر جو حاکم بر بعضی محافل است. عده‌ای‌ می‌گویند دارید شلوغش می‌کنید. دارید رییس جمهور را بیش از حد بزرگ می‌کنید. می‌گویند دارید جو می‌دهید تا انتخابات پرشور برگزار شود و .... خیلی برایم جالب است. اسم خودشان را گذاشته‌اند نخبه، فرهنگی، متدین و هزار صفت دیگری که با قیافه گرفتن همراه است. البته من هم با افراط مخالفم ولی حواسمان باید به یک نکته باشد. تاریخ بسیاری از کشورها، حرفی برای گفتن ندارد. خیلی از این‌ها تاریخ و فرهنگشان را مصنوعی ساخته‌اند. بگذارید یک مثال بزنم. حتماً سرباز رایان را در آن فیلم معروف یادتان هست؟ یادتان هست برایش چه داستان‌سرایی‌هایی کردند و چه جایزه‌هایی به فیلمی دادند که داستانی مخدوش و بزرگنمایی‌شده بود. حالا بیاییم در مورد سید ابراهیم رییسی بگوییم. طرف بیش از چهل سال موهایش را برای مردم سفید کرده. علاوه بر مبارزات انقلابی در قضیه پرونده‌های قضایی بعد از انقلاب و بعدها در قوه قضاییه خود و خانواده‌اش را سپر بلای مردم کرده. حالا هم که در کوه‌ها و نه در پشت میز یا در خودروی ضدگلوله، جان خود را از دست داده و پیکرش سوخته. کجای کار مجهول است که می‌گویند در مورد این آدم حرف نزنید؟! قهرمان شاخ و دم دارد؟! داریم خودش را روایت می‌کنیم؛ خود ساده‌زیستش را! کسی که از مردم بود و برای مردم و بین آن‌ها زندگی‌کرد. اصلاً وجه قهرمان‌سازی برای سید ابراهیم صدق نمی‌کند. چون او یک قهرمان ملی است. مشکل اینجاست که کارهایش به هر علتی خیلی روایت نمی‌شده و امروز مثل خیلی‌های دیگر که بعد از مرگ تازه می‌شناسیمشان، فرایند شناخت او نیز شروع شده و حجم زیادی از حرف‌های نگفته را می‌شنویم. مردم! مشکل انقلاب ما روایت است! بیایید یکبار برای همیشه این مسأله را کنیم. ما باید روایت کنیم. درست از رسانه استفاده کنیم و درست روایت کنیم تا خورشید سید ابراهیم‌ها مظلومانه در طول حیات خود در پس ابر نمانند. انقلاب را روایت نکنیم تاریخ‌نویسان شرور جور دیگری روایتش می‌کنند... https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

وقتی جان امام حسین علیه‌السلام را به لبش رساندند این جمله را فرمود: إن کان دین محمّد لم یستقم الّا بقتلی فیا سیوف خذینی» یعنی: «اگر دین محمد جز با کشته‌شدنم پایدار نمی‌ماند، پس ای شمشیرها! مرا دریابید» آقای شهید رییسی هم همین حرف را زد. او اول آبرویش و بعد جانش را برای مردم کشور گذاشت. شهید جمهور یک قهرمان واقعی است. سلام بر آن پیکر سوخته و سلام به حضرت زهرا سلام الله علیها.... https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

صحبت ها در مورد استعداد زیاد است. گاهی برخی استعداد را موروثی می دانند و برخی دیگر آن را اکتسابی. «مکسول»، نویسنده کتاب «استعداد هرگز کافی نیست» بیشتر به نظر می‌رسد از دسته دوم است. به تعبیر دیگر او معتقد است برای فعال کردن استعداد باید کارهایی را انجام دهید تا در نهایت بتوانید از همه استعداد خود استفاده کنید. اما شاید سوالی پیش بیاید: همه استعداد ما چقدر است؟ کم است یا زیاد؟ از مطالعه کتاب مکسول این را فهمیدم که استعداد قابل تقویت شدن است؛ آن هم با استفاده از ابزارهایی که در کتاب معرفی می‌شود. مثلاً مکسول معتقد است ایمان، اشتیاق، پیشگامی، تمرکز، آمادگی برای انجام کار، تمرین، پشتکار، شجاعت، آموزش، شخصیت، ارتباطات، مسئولیت‌پذیری و کار گروهی از جمله مواردی است که استعداد را تقویت می‌کند. «استعداد هرگز کافی نیست» را نشر ابوعطا در 128 صفحه به چاپ رسانده است. ترجمه‌اش بد نبود. مشکلی که ترجمه این کتاب داشت مثل کتاب های دیگر این تیپی بود. مشخص است که گاهی مترجم تحت‌الفظی جلو رفته است..... https://eitaa.com/darband1

درمورد کتاب هایی که این روزها می خوانم در مطالب ذخیره شده گوشی مطالبی را می نویسم. وقتی جمع بندی شد و فرصت کردم منتشر می کنم. این یادداشت کوتاه را اواخر اردیبهشت نوشتم.

پوشیدن دمپایی یا به طور کلی نپوشیدن پاپوش در برخی فرهنگ‌ها نشان‌دهنده ضعف مالی یا فرهنگی یا بی‌ارزش بودن آن شخص است. خود دمپایی گاهی الهام‌کننده چیزی بی‌ارزش است. در ضرب‌المثل‌های فارسی نیز آمده که «لنگه کفش کهنه (یا پاره) در بیابان نعمت است» که این جمله نشان از کوچک شمردن پاپوش در ذهن است. اما در روزگار ما آدم‌هایی وجود دارند که این مفاهیم را به طور کلی از بین برده‌اند. بگذارید ساده‌تر بگویم: ارتش‌های مجهزی همچون آمریکا، رژیم صهیونیستی و عربستان هنوز نتوانسته‌اند در برابر کهنه‌پوشان، پابرهنگان و «شلوار سه‌خط‌پوشان» دوام بیاورند. همین عربستان؛ گاو شیرده آمریکا که حدود 8 سال با ارتشی تا دندان مسلح به یمن حمله کرد، سرنوشتش چه شد؟ چرا آمریکا در وقایع اخیر غزه و حمله به یمن، تنها به «عملیات محدود نظامی» بسنده کرد؟ چرا حدود هشت ماه از نبرد نابرابر غزه می‌گذرد ولی حماس و سایر گروه‌های فلسطینی، هر روز برگ برنده جدید رو می‌کنند؟ اصلاً چرا امام خمینی رحمه الله علیه فرمودند: ‏‏افتخار انقلاب ما حمایت از پابرهنگان است؟ پاسخ خلاصه به همه این‌ها فقط یک جمله است: نگاه مستضعفین به آسمان است! شاید برای همین باشد که خداوند متعال در قرآن کریم می‌فرماید: وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ ما می‌خواهیم بر مستضعفان زمین منّت نهیم و آنان را پیشوایان و وارثان روی زمین قرار دهیم! https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

کتاب پری‌دخت یکی از نثرهای جمع و جور عاشقانه این سال‌های حوزه نشر است که به قلم شاعر توانمند آقای حامد عسکری نوشته شده. در مقدمه این کتاب که اولین اثر نثر چاپی حامد عسکری است وی توضیحات خوبی در مورد داستان داده است. نویسنده در این کتاب تلاش کرده تا با نثری با گونه دوران قاجار نامه‌های رد و بدل شده میان دو شخصیت اصلی داستان یعنی سید محمود و پری‌دخت را به صورت رفت و برگشتی به رشته قلم درآورد. خیلی وقت پیش این کتاب 140 صفحه‌ای را خریده بودم و خود آقا حامد عزیز هم برایم امضا کرده بودند ولی توفیق شد چند روز پیش این کتاب را یک نفس خواندم. به نظرم یکی از محاسن خواندن این کتاب، آشنایی مختصر با تاریخ مشروطه و افزایش دایره واژگان است. اگر دنبال خواندن یک عاشقانه با رنگ و بوی مذهبی و تاریخی هستید پری‌دخت را بخوانید. این کتاب را نشر مهرستان با جلدی زیبا و مجهز(!) به نشانک‌هایی زیبا به چاپ رسانده است. https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

این فیلم را ببینید: مال همین یکی دو روز است. پهپاد فوق پیشرفته ابر قدرت‌زیر دمپایی‌های پاره است! آری! زمین به مستضعفین خواهد رسید چرا که وعده خدا حق است... https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

«مردی با آرزوهای دوربُرد» نوشته خانم فائضه غفار حدادی، یکی از کتاب‌های خوب این نویسنده و از جمله کتاب‌های معدودی است که در مورد شخصیت شخیص ش ه ی د حسن تهرانی‌مقدم نوشته شده است. این کتاب 84 صفحه‌ای که نشر شهید کاظمی آن را به چاپ رسانده به یک تعبیر، بُرشی کوچک از روایت پیشرفت صنعتی است که حاج حسن آن را از اواسط جنگ پایه‌گذاری کرد و تا لحظه ش ه ا د ت، یک لحظه هم آن را زمین نگذاشت؛ شخصیتی که جا دارد نه تنها در عرصه‌های ن ظ ا م ی، بلکه در سایر عرصه‌های فردی نیز از ایشان الگو گرفت. چند سال پیش کتاب «خط مقدم» را خوانده بودم. «مردی با آرزوهای دوربُرد» هم حال و هوای همان کتاب را برایم زنده کرد. کتاب برایم خیلی جذاب بود. به خاطر روان بودن متنش آن را یک نفس خواندم و زمانی که بر من گذشت را متوجه نشدم. سعادت این بود که در ایام سالروز شهادت این عزیز، در موردش بیشتر بدانم و به خصوص خاطر توسل‌های خالصانه‌اش در هنگام مطالعه کتاب، بارانی شوم. #حسن_مقدم #آرزوهای_دوربرد #فائضه_غفارحدادی https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

کتاب زندگی اینجاست اثر مهدی قزلی را خواندم. خیلی خوب بود. کتاب کوتاه بود و روایت‌های شیرینی داشت. یک نفس همه 128 صفحه‌اش را خواندم. در این کتاب دو چیز خیلی برایم جالب بود. اولاً در مورد سلوک علمای قدیم نکاتی را متوجه شدم و چون به سلک علما علاقه دارم موضوعات مطرح شده برایم جالب بود. خصوصاً بعضی از رفتارهایی که به نظرم رسید در بین علما از نجف آمده مرسوم بوده و برای جامعه ایرانی بومی‌سازی شده بود. به علاوه نکات جالبی در مورد دوران طفولیت، نوجوانی و جوانی مقام معظم رهبری یاد گرفتم و زمینه‌های تربیتی ایجاد شده برای ایشان که همیشه برایم سؤال بود را تا حدی متوجه شدم. این کتاب را انتشارات انقلاب اسلامی و در قطع رقعی به چاپ رسانده است. https://eitaa.com/darband1 https://www.instagram.com/p/C7TvLPnoSo9/?igsh=aDBtc3RxbGUyODIz

رفیقان می روند نوبت به نوبت https://eitaa.com/darband1