دوش دوش دوش که آن مه لقا خوش ادا، باصفا، باوفا از درم آمد و بنشست خدا برده دین و دلم از دست باز باز باز مرا سوی خود می‌کشد، می‌برد، میزند با دوچشم، با دوچشم مست خدا برده دین و دلم از دست آتشش از دلم پر زد جانم ای دل جانم ای دل زان رخ همچو آذر زد جانم ای دل جانم ای دل سوخت همه خرمنم، یکسره جان و تنم کشته‌ی عشقت منم ای صنم، بد مکن بیش ازین ظلم بی‌حد مکن جانم بیش ازین ظلم بی‌حد مکن

این تصویر برام یادآور بامداد خماره. حسی که ازش میگیرم متفاوته

بسم‌الله رحمان رحیم نیازمند توضیح نیست اما برای اینکه حق مطلب را ادا کنم لازم دیدم کمی پیرامون این ماجرا صحبت کنم همانطور که میدانید و پیش از این هم عرض کردم، باتوجه به وضعیت روز جامعه‌ی نوجوانان، برخی نهادهای فرهنگی شروع به اماده‌سازی برخی زیرساخت‌ها برای جذب نوجوانان گرفتن. کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان هم مثل همه جا دست به کار شده و طبق سیاست‌گذاری‌های جدیدش طرح‌های نوجوان‌محوری را به کانون‌های سراسر کشور ابلاغ کرده. فلذا به هر نوجوانی که می‌شناسید لطفا انتقال دهید

از کانونی‌های جمع نیز خواستار بازنشر حداکثری هستم

حس می‌کنم فقط یدونشو دیدم این سریال‌ها قشنگن؟ نه تاسیان، نه شهرزاد، حتی اسم آخری‌ام نمیدونم خاتون هم محو یادمه

اینو قبلا برای یکی فرستادم و هیچ جا نفرستاده بودم الان دیدم چقدر قشنگ بوده به قول خود اون بنده خدا: (آنقدر قشنگ بود که نفهمیدم زمان چطوری گذشت) پ.ن: فکر نکنید از خودم تعریف میکنم، رابطه‌ی هنرمند با اثر هنری مثل خالق و مخلوق میمونه، ولی من چنین دیدی ندارم. من معتقدم صرفا واسطه‌ام. یعنی هیچ چیز از اثر هنری (به معنای واقعی کلمه هیچ چیز. منظورم مطلقه) از خودم نیست و صرفا ماموری هستم برای نگه‌داری از آثاری که من انتخاب شدم که واسطه باشم. شاید اینطوری بفهمید چرا از کار خودم ذوق کردم. نه قابلیتی از خودم بوده باشه که زده باشم، بلکه قابل بودم که قبلا هنر را دریافت کنم و عرضه کنم

من وجودم را از خودم ندارم و خانواده‌ام را و سلامتی‌ام را و توانایی‌هایم را و استعدادهایم را پس چگونه می‌توانم غره شوم که این کار من بوده؟ انسان تقریبا روی هیچ چیزی نمی‌تواند ادعای مالکیت کند پس چطوری میتواند روی چیزی که مال خودش نیست مدعی شود؟ چگونه انقدر ناچیز هستیم و پر مدعا؟ و بعد مدعی چه چیزی هستیم؟ مدعی زیبایی ظاهری که اثر صورتگری توانمند بوده؟ یا دانشی که یک دانشمند مطلق به ما عطا کرده؟ یا شایدم به هنر و اثر هنری که استعدادشو یک هنرمندی (با خلق اثر هنری مثل جهان) فقط ذره‌ی کمی‌ازشون بهمون بخشیده؟ ما کی خودمونو انقدر بزرگ دیدیم؟ کی انقدر خودمونو حساب کردیم و منم و منم کردیم؟ من؟ اصلا معنای این کلمه چیه؟ کی به این ضمیر اول شخص مفرد تشخص داده؟

اگر بعضا (مثل جلسه‌ی امروز) توی بحث از کلمات و اصطلاحاتی استفاده میکنم که ممکنه کسی متوجه نشه مشکل سطح دانش اون بنده خدا نیست چون یهو با ۲۰ مورد مشابه مواجه میشم که میبینم چون از کلمات خاص و آکادمیک استفاده کردم کسی نفهمیده‌. پس مشکل منم که توی انتقال اطلاعاتم مشکل دارم. حرف زدن نباید کلاس داشته باشه تا اگر احیانا کسی حرف ساده اما درستی میخواست بزنه اعتماد به نفسش بیاد پایین و نتونه بیان کنه. منم نباید اینو فراموش کنم ولی متاسفانه در لحظه، ممکنه واژه‌ی ساده و درست به ذهنم نرسه. من از هرکسی که تا امروز به طور ناخودآگاه باعث شدم فکر کنه سطح دانشش پایینه یا باعث کاهش اعتماد به نفسش شدم از همینجا معذرت می‌خوام و امیدوارم به بزرگواری خودتون پوزش منو بپذیرید

(بدم میاد از خودم که اینجوری فکر می‌کنم ولی الان که فکر میکنم بد نشد که یذره گنده گنده صحبت کردم. شاید خیلی از کارشناس‌های کارنشناس به خودشون بیان و یذره خودشونو بکشونن بالا. فرد خاصی هم مدنظرم نیست. صرفا هر کسی که به خودش مغرور باشه. من در هیچ حالتی با غرور کنار نمیام. چه از جانب خودم باشه چه از جانب دیگری. ان‌شاءالله هم هیچوقت در جایگاهی قرار نگیرم که از این تنفر غرور کسی رو بشکونم که به طور قطع خدا سر خودمم میاره و من به طور اخلاقی هم اصلا اجازه له کردن شخصیت دیگری را ندارم و نخواهم داشت. صرفا به گفتار امیرالمؤمنین اعتقاد دارم که فرموده با متکبر باید تکبر ورزید... وگرنه پناه بر خدا از غرور و تکبر)