امشب عضو کوچکِ خونه، درحالی که دراز کشیده بودم، تعداد قابل توجهی کتاب رو روی قفسه سینم می‌ذاشت تا ببینه سنگینه یا نه. «هر بار هم به تعدادشون اضافه می‌کرد و پرسید: سنگین تر شد؟ حالا چی؟ الان؟» (مگه من ترازو ام؟) و لعنت بهش؛ به این فکر کردم که کاش به جای سنگینی کتاب‌ها، تُ توی بغلم بودی!

اینجا برای چند ساعت عمومیه ~

وا. چطوری فهمیدین؟ من که داشتم پنهانش می‌کردم😔💘

ولی نه. چون آخه کی گفته که ندارم؟

https://eitaa.com/silverorwinter/122‌ ندا دادن* جانم

ببخشید ناامیدت می‌کنم درواقع جالبیش برای شخص/اشخاص دیگه ایه.

https://eitaa.com/silverorwinter/128 اوه گاد. ادایی نیستم، اما به‌طور جدی نمی‌دونم چطور باید دوست شد توی مجازی. ولی در هر حال باعث مسرته!

دو سه سال پیش (دقیقا قبل از تاریخ تأسیس اینجا) خیلی آدم مجازیستی بودم ولی الان خیلی حضوری پرسن ام و خیلی چیزی از زیست مجازی سرم نمیشه.

https://eitaa.com/silverorwinter/144 https://eitaa.com/silverorwinter/145 https://eitaa.com/silverorwinter/146 ناناعت شدم. می‌خواستم خوشحال شم که آخجون دوست. منم آدم رندومی ام خیلی، دوشواری نداریم که. ):)

حالا جدی ملت، چجوری توی مجازی دوست می‌شید؟

عموماً علاقم اینه که بدون جنسیت جلو برم، اما همیشه خیلی واضح حرف می‌زنم، بنابراین اصلا فکر نمی‌کردم کسی این سوالو ازم بپرسه. و حدس می‌زنم جدید اومده‌باشی که متوجه جنسیت‌م نشدی. (اما درنهایت، لیلی زن بود یا مرد؟)

اون کیه که معدش توی حلقشه ولی حتی بیشتر از حد معمول غذا خورده که کسی متوجه حال بدش نشه؟ آفرین، درسته، من!