امشب یکسری خاطره خوندم از زندگی‌های واقعی. یکسری‌ خاطره‌های قشنگ. و حسادت، غبطه، افسوس یا هرکوفتی که می‌تونید اسمشو بذارید، می‌خوردم؛ ازینکه من اون خاطرات رو ندارم. ازینکه قرار هم نیست داشته باشم. هیچوقت برای خاطره‌ای که نداشتم، خاطره‌ای که قرار نیست داشته باشم، غصه نخورده بودم.

هیچوقت از تهِ قلبم نگفته بودم که "ای کاش اون خاطرات مال من بودن"

ولی شاید حق داشتن که مال من نباشن من زیباترین خاطرات رو هم از یاد می‌برم و اونا چیزایی بودن که باید به‌خاطر سپرده می‌شدن. من لیاقتِ داشتن‌شون رو، نداشتم.

من لیاقتِ داشتن‌شون رو، ندارم.

دلشوره دارم.. نباید به آدما وابسته شم که هر لحظه نگرانشون باشم اگه چیزیشون بشه چه بلایی سرم میاد؟

دیدین گفتم آنسه ترس داره

آخه من چکاره‌م

خیلی دوستتون دارم غریبه ها :›

آی

دست من بود رفت تو چشمت ببخشید

کور نشدم اشکال نداره