ساعت و یکسری وسایل‌ش، روی میزِ چوبی بود. ساعتش را برداشتم. کار نمی‌کرد. صفحه‌ای سفید با اعدادِ کوچک و عقربه‌های طلایی‌ْرنگ داشت. بندِ آن فلزی و به رنگ مشکی بود. به نظر قدیمی می‌آمد؛ زیرا صفحه‌ی سفید آن، کمی به زردی می‌زد و دلیلش نمی‌توانست چیزی جز گذرِ زمان باشد.

فرض کنید با یه عده آدم که ممکنه بشناسید و ممکنه نشناسید توو یه اتاق تاریک گیر افتادید. شما باهم حرف می‌زنید، و توو تاریکی، ترسی از نشون دادنِ خودِ واقعی‌تون ندارید. درهرصورت هرفردی بیاد اینجا، ادمین خواهد شد. اگه دوست نداشت ادمین باشه می‌تونه باهام درمیون بذاره: @On_e_3 می‌تونید محتوای دلخواهتون رو از جای دیگه‌ای فوروارد کنید، از گالری شخصی ارسال کنید، یا خودتون سیاهیِ ذهنتون رو تووی تاریکیِ اینجا تخلیه کنید، و یا هرچیزی. اینجا محدودیتی نداره، جز اینکه خواهشاََ، گپ نشه🤍 ممکنه براتون سوال باشه که خب که چی. چرا. چطور. چگونه. یا سوالاتی در این محدوده؛ و من باید بگم نیاز داشتم توو تاریکی با آدما حرف بزنم. و چه خوب که می‌شه توو تاریکی تنها نباشیم. مگه نه؟

عجیبه که هر روز دراز میکشم و از بین رفتن آخرین ذرات شخصیتم و علایقم و آدمی که هستم(بودم) رو نگاه میکنم

همینجوری داره بدتر میشه، شاید اگه اون برام مهم نبود حال بهتری داشتم

_

به ما دل دادن هم خطاست. . .

گفته بودم چو بیایی، غم دل با تو بگویم چه بگویم که غم از دل برود، چون تو بیایی...

_

_