کاش زندگے کنم تا برگ از درخت نریزد، تا دلِ آب بتپد، تا روزِ رفتہ باز آید.

دلشکستن اینطوریه کہ، من اون روز خندیدم، ولۍ قلبم گریه کرد از حرفت ..

ممکن است کہ امشب همه چیز را به فراموشۍ بسپاری و مرا در آغوش بکشی ؟

من به چیزۍ غیرِ تو فکر نمیکنم‌‌، زنده ماندن، در روزهایی کہ اینقدر از تو دور افتاده‌ام کارِ آسانـے نیست .

به قول فیلم اخراجۍ‌ها ؛ امروز چهارشنبه‌ست، برای غافلگیریِ اموات، صلوات😂..

~

190 فوریھ ___ سال 1989 • دستِ پسر را بالا آورد، و بوسه‌اۍ آروم رویِ اون دست زخمی کاشت، همون لحظہ آرزو کرد؛ کاش بوسه‌ها میتوانستن سبز بشن، رشد کنن، و تاریکـے زخم‌ها رو بپوشونن.

من همان شمعم کهـ می‌خواهم، در جشنِ میلادت، دیرتر از همه بسوزم ..

لبخند میزد، ولۍ فقط با لب‌هایش نه چشم‌هایش .

ناخدایی آرام، تنھا، در اقیانوسۍ آشفته، این منم ! گیر اُفتاده در اقیانوسِ ذهنم.

بھترین قسمت این بود، کہ پرده‌ها را کشیدم، و زنگِ در را با پارچہ‌ای کهنه پوشاندم، تلفن را در یخچال گذاشتم و سھ چهار روزِ تمام در تختِ خواب ماندم؛ و بهتر از همه این بود که کسی اصلا دلش برایم تنگ نشده بود ..