کابوس‌هاۍ بی‌سرانجامیم، در خواب آشفته‌یِ این دنیا .

_

من قسمتِ تاریك اونو دیدم؛ و فھمیدم رنگِ مشکۍ رنگِ مورد علاقمہ ..

چیزۍ برای از دست دادن ندارد، کسـے کھ روزی تمامش را برای کسی گذاشته بود !

من تاریخِ آن شبی کهـ از عمق وجود گریستم را دقیقا به خاطر سپردم، نه برای آن شب‌، بلکھ برای آن صُبح، برای آدمِ دیگرۍ کہ روزِ بعد به آن تبدیل شدھ بودم.

نگران نیستم؛ همہ چیز درست می‌شود، آب ریخته روی زمین جمع نه اما خشك میشود، قلب شکستہ خوب نہ، اما ترمیم‌میشود وَ هنوز هم می‌توان در گلدان شکستهـ گل کاشت .

بولگاسال، میشھ گفت شاهکارِ کیدراما !

دلم دریایۍ سوزان است؛ احساساتم امواجِ خستگۍ را بہ ساحلِ قلبم می‌کوبند، خودم کجا هستم ؟ نکند کھ شبیهِ آسمان شده‌ام، یك‌ نظاره‌گر‌ِ تمام وقت برا احوال این‌ هوای پر آشوب، دستم بہ جایي نمی‌رسد و این دردناك است، چه میتوان کرد ؟ جر اینکه بر حالِ خویشتن ببارم .

زنده‌اي اما دلت بہ وسعتِ واژه‌یِ تنهایـے در خود غریبانھ می‌میرد، زنده‌ای امّا دلت سال‌هاست در کنجِِ قبرستان خوابیده‌است.

_

• آزادۍ، فرار از فکرت، برای همیشہ، اما این اغراق است‌‌، من سال‌هاست در فکر بودن با تو، زندانی کہ هیچ مردھ‌ام.