لیایِ من، تنها دار و ندار این روزها، آدم‌هایِ امنِ زندگی‌ام را از دست دادھ‌ام تو هم کہ نیستی، و حرف‌های من، همگۍ بغض، همگی غمباد، کهـ بی تو، حتی یك نفر هم ندارم، جهان‌ام از درد بہ خود می‌پیچد و هیچکسي نیست .

هیچ‌کس نیست بگوید تکرارِ غریبانهـ روز‌هایت چه‌گونہ گذشت؟ از آنه هم غریب‌ترم؛ من اینجا امشب،دردِ‌مطلق هستم، باتلاقِ‌دلخوشی و شاید خراباتِ خاطرات چیزی نمیخواهم فقط بگو؛ چند سیارھ و چند فصل میانمان فاصله‌ست

- لیايِ منـ.

ما زندھ موندیم؛ رو نعشِ آرزوهامون نشستیم و بہ خاطره‌هامون خندیدیم .

تمام میشود عزیزِ جانم، بیا فراموش کنیم کهـ تبر زدند به ریشه‌ی امیدمان و درد را وسعت بخشیدند، و فراموش کنیم که مدتهاست از تہ دل نخندیدیم و دستور عمل‌ خنده را فراموش کرده‌ایم؛ نگران نباش بہ روزهای خوش‌نزدیک میشویم(:

کی داداش می‌خواست ؟

همان حیران همیشگي‌ام، در بطنِ یك واهمہ‌یِ عظیم .

- خسته‌ام، و تنها دلیلم برای استراحت نکردن این است، کہ نمیتوانم به تو فکر نکنم، و در عین حال، با افکارِ آشوب و ذهنِ مشغول نھ خوابیدن میچسپد و نه بیدار بودن، آشفتگۍ اطرافم هم روی این حالِ بی‌حالـے کم تاثیر نیست، في‌الحال، کاری از من ساختهـ نیست و اکثریت‌اوقات برنامه همین است، توبیشتر از من، بر من تسلط داری و این از مشهودترین خصوصیات معشوق‌هاست.

__

خستہ‌ام؛ بیا بگو چند روز ماندھ تا اتمام دنیا !

حیف، فریادِ مرا بغض بھ یغما برده ، یك بغل حرف، ولي محضِ نگفتن دارم .

بهترینِ شادیِ ممکن را تو در اختیارم گذاشتۍ، هر آنچہ مي‌توان بود، برایم بوده‌ای، می‌دانم کھ دارم زندگی‌ات را تباھ مۍ‌کنم، که بدونِ من‌می‌توانـے کارکنی، و‌من می‌دانم کہ‌خواهی کرد.