کودک درونم وقتی آهنگ عربی گوش میدم:

تو فقط مالکِ چیزی هستی که مرگ نتونه اونو از تو بگیره @darsargomm

اصلا دوستی برایِ همین بود؛ برایِ گم شدن در برهوتِ جهان... @darsargomm

• جنگ باید مهربون ترِت کنه ..

جنگ باید بخشنده ترت کنه ...

جنگ باید رقیق ترِت کنه ...

جنگ باید عاشق ترِت کنه ...

اونایی که حتی جنگم نتونست مهربون ترِشون کنه شاید فکر میکنن تا ابد وقت دارن توی این دنیا تا ابد وقت هست برای مهربونی و بخشیدن ؟ :) @darsargomm

انسان بی نهایت سرمایه دارد و بی نهایت راه دارد و فقط هفتاد سال وقت برای تجارت... عین صاد @darsargomm

من از وقتی جان‌فدا ثبت نام کردم :)🥷 @darsargomm

مَردم خدا مراقبِ ماست... @darsargomm

به یادِ شهیدِ مفقودالاثر ماکان نصیری از شهدای ۹ اسفند مدرسه شجره طیبه میناب تو با آن سنِ کم، با آن قامتِ کوچکت؛ حالا شهیدی و مفقودالاثر ... نامِ تو چگونه سنگینی این واژه را به دوش می‌کشد؟ مفقودالاثر؟! بعد از چهل و چند روز، از آن روز که بمب‌ها تن و جانِ بی پناهِ مدرسه را نشانه گرفتند، حالا فقط یک لنگه کفش ورزشی کرمی رنگ و یک پلیور آبی رنگ آورده‌اند برای پدر و مادرت و گفته اند این تمامِ چیزی‌ست که از تو در میانِ آوارها پیدا شده ... این لنگه کفش خودش تا همیشه روضه‌‌یِ مجسّم است برایِ‌شان... شاهدِ دلتنگی‌‌هایشان است... همدمِ دل‌هایشان... دل! اما بعد از تو که دیگر دلی نمانده برای‌ِشان... دلِ پدر و مادرت همان روز با تو ماند بینِ آوارها ... برای همیشه ... چه می‌دانم حتما هر بار با نگاه کردن به همین لنگه کفشت چقدر دلشان برایت پر می‌کشد ... هربار یادشان می‌افتد که چقدر موقع خریدنش ذوق داشتی و شب تا صبح از ذوق نخوابیدی که بپوشی‌‌اش و بروی توی زمین خاکیِ کنار خانه‌تان با پسرهای محله گل کوچیک بزنی ... حالا همین لنگه کفشت شده اثری از تویِ مفقودالاثر برایِ پدر و مادرِ دلتنگت... اما کاش حداقل تمامِ سهمشان از تو فقط همین یک لنگه کفش نبود ... | فاطمه کریمیان | @darsargomm