آدم ها پشت تمام حرف هاى ناگفته بغض هاى نشكسته خنده هاى مصنوعى درد هاى بى پایان و آغوش هاى سرد سنگر مى گيرند ... تا يك روز ، زمانى كه از رنج مرز خفگى را رد كردند  به يكباره فرو بريزند

هرچی بیشتر می‌فهمم کمتر می‌تونم زندگی کنم.

یک قطره دروغ می‌تواند،اقیانوسی از اعتماد را از بین ببرد.

..

_

من عاشقانه دوستش داشتم، و او عاقلانه طردم کرد. منطقِ او، حتی از حماقتِ من، احمقانه‌تر بود.

همیشه از موسیقی می‌ترسیدم، چون نمی‌دانستم قرار است مرا به کدام خاطره ببرد.

دیگه فحشی پیدا نمیکنم که برازنده‌ی این زندگی باشه.

دوباره باهم چشم تو چشم میشیم ولی من دیگه مثل قبل نگاهت نمی‌کنم.

‏کاش به جای برقا من برم ایندفعه.

گذشت زمان دل ما را سنگ ساخت.

هیچوقت نمیبینی...