آدم یهو به خودش میاد و میبینه چقدر خودش رو حیف کرده. حیف آدمای اشتباه، کارای اشتباه، مسیرهای اشتباه، تجربههای اشتباه.
درست ترین حرفی که شنیدم:
هیچوقت به انتقام فکر نکن!
میوه ی خراب خودش از شاخه میوفته، حتی اگه دست بهش نخوره.
فرقی نداره چقدر برای بهتر بودن تلاش میکنی؛
تو درنهایت هیچوقت برای آدم بیکفایت، کافی نیستی...
برای تو، برای چشمهایت، برای من، برای دردهایم، برای ما، برای اینهمه تنهایی، ای کاش خدا کاری کند...