You can kill the Oni, but me??

Me?!

I'm a thousand years old! You. Can't. Kill. Me.

ببخشید روی دوشم سنگینی می‌کرد

چه گریه‌ها که نکردم

ضربه اول رو فراموش شدن و پاک شدن بهم وارد کرد؛ همون‌طور که خودم مدت‌هاست می‌ترسم، اینکه بعد از نهایتاً دوروز فراموش بشم و تنها ایده‌ای از وجودی که زمانی داشتم باقی بمونه.

اما جلوتر واقعاً نفسم بریده شد، برای لحظه‌ای هوا و ضربان قلبم رو گم کردم و حیران موندم.

چرا نقطه گذاشتم

خلاصه، می‌گفتم

زمانی که پریش به کلانتر_نوآه استیلنسکی گفت که همسرش توی اتاقش منتظرشه، براش شام آورده و می‌خواد باهم برگردن خونه. به در و دیوار التماس کردم. نوآه در رو باز کرد و کلودیا رو دیدم. فراموش کردم چطور نفس بکشم.

جلوه‌ای بود از هرآنچه من در زندگی خودم نابود کرده بودم، آینهٔ دق.