I'm a thousand years old! You. Can't. Kill. Me.

ببخشید روی دوشم سنگینی می‌کرد

چه گریه‌ها که نکردم

ضربه اول رو فراموش شدن و پاک شدن بهم وارد کرد؛ همون‌طور که خودم مدت‌هاست می‌ترسم، اینکه بعد از نهایتاً دوروز فراموش بشم و تنها ایده‌ای از وجودی که زمانی داشتم باقی بمونه.

اما جلوتر واقعاً نفسم بریده شد، برای لحظه‌ای هوا و ضربان قلبم رو گم کردم و حیران موندم.

چرا نقطه گذاشتم

خلاصه، می‌گفتم

زمانی که پریش به کلانتر_نوآه استیلنسکی گفت که همسرش توی اتاقش منتظرشه، براش شام آورده و می‌خواد باهم برگردن خونه. به در و دیوار التماس کردم. نوآه در رو باز کرد و کلودیا رو دیدم. فراموش کردم چطور نفس بکشم.

جلوه‌ای بود از هرآنچه من در زندگی خودم نابود کرده بودم، آینهٔ دق.

جلوه‌ای بود از هرآنچه که با وجود من نابود شده بود و داستان ثابت «اگر من نبودم همه چیز بهتر پیش می‌رفت».