عشق یعنی پدر

ایرانیا خودشونو آماده کردن برای مردن توسطه طاعون ولی این عادی ترین روسیه ایه با اطمینان خاطر راجب خطرناک نبودنه طاعون

https://eitaa.com/joinchat/1405945515Ced768a6bee سلام بیاید چنلم حرف بزنیم، بااجاره

پشمام

بعدش تازه وقتی مخالفت کردم باهاش که ویروس خطرناکیه و درمانش فقط آنتی بیوتیک نیست بهش برخورد🤣

خب بهش بگو چرا اون کسایی که مبتلا بودن بهشون انتی بیوتیک ندادن کار جمع شه بره

پیام اخرش رو بخون

معتقده الان علم پیشرفت کرده و اینا

بزار

بله، طاعون را می‌توان کنترل کرد، اما نه با یک روش واحد، بلکه از طریق ترکیبی از درمان سریع، کنترل ناقلین و اقدامات بهداشت عمومی که در طول تاریخ مؤثر بودن خود را نشان داده‌اند. 💊 درمان مؤثر اگر طاعون به موقع تشخیص داده شود، کاملاً قابل درمان است. با تجویز آنتی‌بیوتیک‌های مناسب، نرخ مرگ‌ومیر از ۳۰ تا ۶۰ درصد (در صورت عدم درمان) به کمتر از ۲ درصد کاهش می‌یابد. کلید اصلی، شروع سریع درمان پس از ظهور علائم است. 🐀 قطع زنجیره انتقال از آنجا که بیماری از طریق کک‌های آلوده که روی جوندگان زندگی می‌کنند منتقل می‌شود، کنترل این حلقه حیاتی است: · مبارزه با جوندگان و کک‌ها: استفاده از حشره‌کش‌ها برای کنترل کک‌ها پیش از کشتن جوندگان (تا کک‌ها به انسان هجوم نیاورند)، و از بین بردن پناهگاه‌ها و منابع غذایی جوندگان اطراف خانه. · بهداشت محیط: نگهداری غذا در ظروف مقاوم، دفع صحیح زباله و استفاده از تله‌های جوندگان. 🏥 اقدامات بهداشت عمومی در صورت بروز طاعون ریوی (که از طریق قطرات تنفسی منتقل می‌شود)، اقدامات سریع برای جلوگیری از گسترش ضروری است: · جداسازی و ایزوله: بیماران مبتلا به طاعون ریوی باید ایزوله شوند و کارکنان بهداشتی با استفاده از ماسک و وسایل حفاظت فردی از آن‌ها مراقبت کنند. · ردیابی تماس: شناسایی و درمان پیشگیرانه با آنتی‌بیوتیک برای افرادی که با بیمار در تماس نزدیک بوده‌اند، به کنترل شیوع کمک می‌کند. در حال حاضر واکسن طاعون به‌طور گسترده توصیه نمی‌شود و کنترل بیماری بیشتر بر پایه درمان زودهنگام و کنترل ناقلین استوار است.

سوالت این بود: پس چرا کلی از جمعیت جهان با طاعون مردند؟ جواب کوتاه این است: آن‌ها به این دلیل مردند که در زمان شیوع‌های بزرگ (مثل طاعون سیاه در قرن ۱۴)، هیچ‌کدام از ابزارهای کنترل امروزی وجود نداشت. یعنی نه آنتی‌بیوتیک بود، نه شناخت درستی از علت بیماری، نه کنترل کک و موش به شکل امروزی. اما کمی مفصل‌تر: ۱. نبود آنتی‌بیوتیک تا اوایل قرن ۲۰، هیچ درمان مؤثری برای طاعون وجود نداشت. آنتی‌بیوتیک‌ها از دهه ۱۹۴۰ به بعد در دسترس قرار گرفتند. قبل از آن، پزشکان فقط می‌توانستند علائم را تسکین دهند و بسیاری از بیماران می‌مردند. ۲. نبود شناخت علمی از علت بیماری در قرون وسطی، کسی نمی‌دانست که کک ناقل بیماری است یا باکتری یرسینیا پستیس عامل آن است. این باکتری در سال ۱۸۹۴ کشف شد. بنابراین مردم و حتی پزشکان، بیماری را به «هوای فاسد» یا «خشم خدا» نسبت می‌دادند و اقداماتشان بی‌اثر بود. ۳. شرایط زندگی و بهداشت · شهرها بسیار پرجمعیت و کثیف بودند. · زباله‌ها و فضولات در خیابان‌ها جمع می‌شد. · موش‌ها آزادانه در خانه‌ها و انبارهای غذا زندگی می‌کردند. · مردم در یک اتاق کوچک و بدون تهویه می‌خوابیدند. این شرایط باعث می‌شد کک‌ها و موش‌ها به‌سرعت بین انسان‌ها پخش شوند. ۴. سرعت و شکل انتقال طاعون خونی و ریوی بسیار سریع کشنده بودند. طاعون ریوی از انسان به انسان از طریق قطرات تنفسی منتقل می‌شد و در صورت عدم درمان، تقریباً همیشه کشنده بود. در شیوع‌های بزرگ، این نوع طاعون مثل آتش در جمعیت می‌افتاد. ۵. نبود نظام بهداشت عمومی امروزه اگر یک مورد طاعون دیده شود، سریع گزارش می‌شود، بیمار ایزوله می‌شود، تماس‌ها ردیابی می‌شوند و آنتی‌بیوتیک می‌گیرند. در گذشته چنین سیستمی وجود نداشت. حتی قرنطینه‌های اولیه هم ناقص و دیر اجرا می‌شدند. ۶. جهل و خرافات بسیاری فکر می‌کردند گربه‌ها عامل بیماری‌اند و آن‌ها را می‌کشتند، در حالی که گربه‌ها موش‌ها را شکار می‌کردند و کشتن گربه‌ها اوضاع را بدتر می‌کرد. یا تجمع در کلیساها برای دعا، باعث انتقال بیشتر طاعون ریوی می‌شد. --- خلاصه: آن‌ها مردند چون علم، دارو و ابزار کنترل بیماری وجود نداشت. امروزه همان بیماری با همان باکتری، اگر سریع تشخیص داده شود، با یک دوره آنتی‌بیوتیک درمان می‌شود و شیوعش به‌سرعت مهار می‌شود.