من فقط ظاهرا قویام ولی اگه بغلم کنی گریهام میگیره، بهم بگی خوبی؟ گریهام میگیره، چاییم یخ میکنه گریهام میگیره، آهنگ گوش میدم گریهام میگیره، انگار حجم قوی بودنم تموم شده.
آنقدر امیدها به قلبم خیانت کردهاند که هرگاه به شادی کوچکی میرسم، چشمبهراه اندوه پس از آن میمانم.
چه بگویم برایت؟ بگویم زخمم آنقدر عمیق شده که میشود در آن درختی کاشت؟ بگویم غمگینم و حتی مرگ هم کاری از پیش نمیبرد؟
غمهای خوب نشدنی کلمه نمیشن، اشک میشن پشت فرمون، حین آشپزی و گردگیری، دقایقی قبل از خواب، سر یه تیکه آهنگ، زیر دوش، وسط فشار کار، موقع جویدن غذا، میشن روزمرگی.
من درباره ی تو چیزی به آنها نگفته ام ؛
اما تو را دیده اند که در چشمانم زندگی میکنی🤍