غم بعضی آدمها، مثل عطر کهنهست؛ هرجا بری، بوش باهاته، حتی اگه سالها ازشون گذشته باشه.
خوشبختانه گذر زمان همه چیو عادی میکنه برات؛ هر نبودی ، هر کمبودی، هر سختهای و هر غمی و دیگه پیله نمیکنی به چیزی.
تو را شبیه شب دوست دارمت؛ یک دست ، یک رنگ ، بیصدا ، تنها و البته بی پایان ، بی پایان ، بی پایان.