هر کسی در عمق وجود خود قبرستان کوچکی دارد،
که محل دفن کسانیست،
که او را دوست داشته است.
آدمها فقط یکبار واقعاً عاشق میشن، حتی اگه نفهمن. بعدش فقط دنبال اون حس میگردن، هر جای دیگهای هم باشه.
چیزهایی مثل رنج بزرگ ،اندوه بزرگ خاطرهی بزرگ معنا نداره؛ همه چیز فراموش میشه حتی عشق بزرگ.
سرانجام به ادبیات روی آوردم، که پیوسته پناهگاهِ کسانیست که نمی دانند سر پرشور خود را کجا بر زمین بگذارند.